First thing in the morning, she dresses for work, rolls up her sleeves, eager to get started.

~ Proverbs 31:17 ~

zondag 15 december 2013

Niets is wat het lijkt

Dat schreef Marjan - of Omi zoals ze zich liever noemt - op 18 november als reactie op één van mijn berichten. Ze heeft gelijk.. het is inderdaad niet wat het lijkt..


Negen maanden nadat mijn zo vertrouwde leven, mijn huwelijk, toekomst, per vingerknip uit elkaar werd gerukt, zit ik nog steeds geregeld gebroken, kapot van onbegrip en pijn ongenadig huilend - nee, jankend kan ik eigenlijk wel zeggen - 's avonds eenzaam en alleen op de bank. Mijn ogen met het naar bed gaan zeikdoorwater nat van de vele tranen en met de volgende morgen de welbekende dikke, rode ogen als gevolg. Moeders, vriendinnen op school, hebben het al aardig in de gaten.. dag één gaat het goed, dag twee kan het ook nog, maar er is altijd weer die dag dat er een breekpunt is bereikt.

De redenen van die breekpunten kunnen heel verschillend zijn. Het kan het gevolg zijn van een film die ik zit te kijken, een brief van mijn advocaat, een tegenslag qua financiën of een simpele sms. Vooral de laatste braken mij het meest. Teksten als 'Wat ben jij een in en in slechte zelf niet respecterende vrouw', 'Hoe durf jij jezelf een vrouw naar Gods hart te noemen'; ze raakten mij diep. Hoe kan iemand waarmee je je leven wilde delen je zo genadeloos in de steek laten, hoe kan een familie je in de periode die volgt zo klakkeloos laten vallen en doen of je alle tijd een vreselijk, niet te verdragen mens bent geweest. Ik ken ze niet meer.


Tussen alle 'oorlogen' door (de maanden durende aanvraag van een aanvullende uitkering, een verschrikkelijk moeilijk en slordig werkend belastingsysteem, het maar niet krijgen van het geld waar je recht op hebt, de scheiding zelf, het opvangen van de kinderen..) probeerde ik overeind te blijven en via mijn blog te laten zien dat ik ergens van binnen nog een vuurtje heb branden. Het vuurtje om door te gaan met mijn leven, het vuurtje om nieuwe uitdagingen aan te gaan, de enorme wilskracht rechtop te blijven en niet aan de problemen ten onder te gaan. Het leek me nog aardig af te gaan. Tot een twee weken terug.

Op mijn eerder genoemde bericht kreeg ik niet alleen de geplaatste reactie van Marjan; achter mijn rug om werd er door Marina - zijn schoonzus, de vrouw van de man die in de eerste week na vertrek van mijn man de bij jullie welbekende berichten op mijn blog plaatste - naar een lezer (of misschien wel lezers) gemaild. Dat het jammer is dat jullie bloglezers mij zomaar klakkeloos vertrouwen.. Dat ik een vrouw met meerdere persoonlijkheden ben.. Dat ik deze nare situatie geheel aan mezelf te danken heb.. Had ik jaren eerder maar naar mijn man moeten luisteren, dan was ik nu nog gelukkig getrouwd geweest.. Ik moet veranderen en jullie mijn ware ik laten zien, want die zien jullie hier namelijk niet..


Bijna negen volle jaren heb ik mijn leven met jullie willen delen. Zonder enige terughoudendheid, maar altijd met oog op de privacy van mijn man, kinderen en familie en vrienden, schreef ik jullie over mijn leven als huisvrouw en moeder van twee. Mijn gedachten die geregeld door mijn hoofd spookten, zo af en toe over mijn medische mankementjes. Ik nam jullie mee in allebei mijn zwangerschappen, we wisselden handwerken, boeken of groentezaden aan elkaar uit. Buiten de virtuele wereld om werden vriendschappen gesloten, adressen gewisseld. Tips, trucs, op verschillende vlakken, ik deelde ze graag en las er met veel plezier jullie reacties op terug.

Negen jaar lang schreef ik spontaan berichten, vertelde ik verhalen vanuit mijn hart. Elke keer was het weer of ik even bij een vriendin op de koffie ging om een stukje van mezelf te laten zien. Dat het bij elke kop koffie of thee niet één, maar gemiddeld zo'n 1300 vriendinnen zouden zijn, daar kwam ik pas veel later achter..  ;o)


Het leven van mijn bloggen houdt met dit laatste bericht op met bestaan. Ik kan het al een tijdje niet meer opbrengen spontaan mijn gedachten 'op papier' te zetten. Alles nam ik de laatste maanden in overweging, dacht bij alles minstens drie keer na voordat het op het scherm verscheen. Toen ik op 1 december van Marjan wederom een reactie kreeg met o.a. de woorden 'zoek vrede met jezelf, en hou van jezelf, dan kun je ook liefde geven', was voor mij de maat vol. Niets - maar naar mijn idee dan ook niets - in mijn bericht gaf aanleiding tot het geven van een dergelijke reactie.


Met alle macht probeer ik na mijn gebroken huwelijk weer op te krabbelen, probeer ik voor mezelf en mijn twee kinderen een nieuw leven op te bouwen. Met werkelijk alle liefde had ik jullie mee willen nemen in ook dit deel van mijn leven, maar het gaat gewoon niet meer. Het spijt me.

Dank jullie wel voor al die mooie blogjaren; ze zijn een hartverwarmend stukje van mijn leven, waar ik met veel liefde en plezier op terug zal blijven kijken. Door mijn dagelijkse leven heen zie ik jullie steeds weer voor me. Door een boek, een handwerk, bollen wol, draadjes zijde, lappen stof, kaarten, cadeautjes, tijdschriften, te veel om allemaal bij naam te noemen.

Het gaat jullie allemaal goed lieve vriendinnen.

Ik ga jullie missen.

שָׁלוֹם

donderdag 5 december 2013

Nog even de puntjes

De dagen korter, de avonden langer. Wat een betere bezigheid dan met een handwerk op schoot?

 

 
Nog even de puntjes op de 'i' en mijn ondeugd kan haar nieuwe vestje met de komende kou goed aan. Wat was ze trots toen ze hem aan mocht om te passen! En deze mama stiekem niet minder trots *Ü*

Met hier en daar een flinke misser, geklungel met de mouwen aan het lijf te zetten, enorm gegoochel met de gaten en het niet goed door hebben hoe je te breien lengtes moet lezen, is het toch een aardig projectje geweest.

Mama is tevreden; een volgende uitdaging wacht..

zondag 1 december 2013

Adventus

Vandaag is het de eerste zondag van de Christelijke adventsperiode, de aanloopperiode naar Kerst. Dit jaar voor het eerst probeer ik mijn kinderen ook thuis nog wat bewuster mee te nemen in deze mooie verwachtingsvolle periode. Op school zijn ze afgelopen week al begonnen met het verhaal richting Kerst, vanaf vandaag vertel ik ook thuis het verhaal over twee zo eenvoudige mensen, een timmerman en zijn vrouw, die uiteindelijk zo veel meer betekenen dan wie ook had kunnen bedenken.

Op internet komen werkelijk prachtige en sfeervolle ideeën omtrent advent voorbij; ik houd het maar bij simpel  ;o)  Vier mooie ecru kaarsen, rustig van kleur, passend in mijn bruin getinte interieur. Van internet haal ik een kleine afbeelding, knip van een bruin blad vier ronde labeltjes en uit één van mijn handwerkdozen duik ik een goed bewaard bruin wolletje tevoorschijn. Samen bind ik ze om de voet van de kaarsen heen.


Komende vier zondagen steken we er voor onze nieuwe traditie gezamenlijk een nieuwe kaars bij aan. Ook al mag ik maar twee van de vier adventszondagen met mijn kinderen doorbrengen, ik zal er vast wel een mouw aan kunnen passen. Misschien aansteken in de avonden, zodat we er wél alle drie bij aanwezig zijn? Klinkt als een idee..

Met het aansteken van de eerste kaars komt er ook een stukje bewustwording naar boven; komende Kerstdagen die ik niet (volledig) met mijn kinderen door mag brengen, een Kerstnacht alleen thuis of in de kerk. Maar ook het einde van dit jaar begint in zicht te komen. Een jaar welke ik werkelijk niemand toe zou willen wensen. Of misschien wel? Want het afgelopen jaar is werkelijk een jaar vol ongeloof, onbegrip, jaloezie en machtsstrijd geworden, maar aan de andere kant ook een jaar vol liefde, dankbaarheid, vertrouwen en winst.

Misschien wel onbewust steek ik vandaag de eerste kaars aan voor jou. Jij die mij een hartverwarmende email stuurde, juist toen ik het even nodig had. Hoe wist je dat zo precies? Of steek ik die kaars aan voor jou, diegene die mij een meubelstuk schonk, een zak vol met kleding, weken onbetaald vakmanschap, een cadeaubon, tijdschrift, handwerk, oppas, boodschappen of die stevige arm om me heen...

Ik ga een maand in van dankbaarheid en vul mijn hart met de liefde van mijn kinderen en alle andere familie en vrienden om mij heen. Ik wens ook jullie allemaal een mooie warme decembermaand toe.

שָׁלוֹם