First thing in the morning, she dresses for work, rolls up her sleeves, eager to get started.

~ Proverbs 31:17 ~

donderdag 21 februari 2013

Ieniemienie sabbatical

Donderdagmiddag, een paar minuten voor één. Mijn kleine prinsesje ligt te slapen, oudste zit op school. Ik wil even wat rust, maar weet inmiddels uit ervaring dat ik als een verslaafde op elk geluidje van mijn mobiele telefoon reageer. Met een innerlijk overwinningsdansje zet ik het apparaatje op stil. Wow!

Morgen nog een halve dag school en dan hebben we ook hier vakantie. Negen dagen om even niet naar de klok te hoeven kijken, geen geren en gevlieg, gewoon doen waar we zelf zin in hebben. Negen dagen niets. Of toch?

Zelfs een vakantie lijkt niet meer een eenvoudige vakantie te zijn. De lege dagen lijken ingevuld te moeten worden met afspraken, uitjes en logeerpartijen. Terwijl het juist zo lekker is om niet naar buiten te hoeven, niet 'ordentelijk' gekleed op stap te gaan of beter nog: überhaupt je bed of piemie uit te komen. Toch?  ;o)


Daarom ga ik het proberen.. Negen dagen geen blog, twitter, wordfeud, whatsapp, nieuwscheck, email.. Vanavond en morgen stort ik me nog even op een paar 'moetjes' (email beantwoorden en/of versturen, super-dank-je-wels schrijven en rekeningen betalen), maar dan ga ik even een dikke volle week offline.

Een week waarin ik rust hoop te vinden, zelf enveloppen wil gaan maken, mijn vest af wil breien, adresboeken op wil schonen, nog meer van mijn (handwerk)spullen op wil ruimen, oude (handwerk)projecten af wil maken en 's avonds zonder verplichting op de bank met een ouderwets goed boek en lekker wijntje onderuit wil zakken.

Maar bovenal: ik hoop dat het een dikke, volle week vol humor, liefde, warmte en gezelligheid zal worden. Niets gaat er immers boven puur en eerlijke quality-time met de mensen van wie je zielsveel houd?

Happy holidays!

woensdag 20 februari 2013

Altijd wat

Ik ben nog lang geen soepel geoliede creatieveling, maar knutsel zo hier en daar toch steeds weer lekker aan de weg. Zo weet ik me soms best een leuk klein breiwerkje van de pennen te laten glijden, lukt een simpel quiltrandje om een borduurwerk ook nog wel en een heuse lappendeken is me ook al eens gelukt. Maar veel verder dan de simpele werken kom ik steeds nog niet.

Voor mij was het al heel wat dat ik eind januari aan een vest begon die voor mijzelf bedoeld was. Niet alleen omdat het een werk voor mijzelf zou zijn (ik maak liefst wat voor de kinders), maar ook omdat het direct ook wel een erg groot werk was (in vergelijking met de sjaals en mutsen die ik ervoor een paar keer maakte).


Met nog een derde van het vest te moeten breien, was ik aardig in mijn nopjes met het resultaat. Geen gevallen steken, geen dubbele draaien of wat voor gekke foutjes; ik leek voor het eerst een handwerk helemaal zonder fouten tot een succes te gaan maken. Leek.. want mijn vriendin was zo vriendelijk me er op te wijzen dat het middendeel tóch niet helemaal.. (zucht..) Nee.. uithalen doe ik niet, daar heb ik dan écht geen zin in. Voor mij gewoon wederom een werk dat niet helemaal volgens de beschrijving gemaakt is. What's new?!

Wie weet krijg ik het ooit nog eens voor elkaar een handwerk helemaal volgens patroon en beschrijving in elkaar te zetten. Of het nu om breien, naaien of borduren gaat. Zonder foute steken, scheve randen, dubbel gestikte naden, vergeten steekjes, noem maar op..

Voor nu staan de breipennen toch even stil en pak ik er mijn laatste borduurwerk maar bij. Met nog een kleine 15 centimeter van mijn vest te gaan heb ik werkelijk geen draadje meer in de mand...  :o(

maandag 18 februari 2013

Het zonnetje lacht, de lucht is blauw..

Lentekriebels, kom maar gauw!  ;o)

Hoe is het met jullie? Hier schijnt de zon al lekker naar binnen en ik krijg ik zowaar 'last' van schoonmaakkriebels. Nu is dat na een twee weken 'niets' doen ook wel een beetje nodig hoor *Ü*  De strijk ligt stapels hoog en de vloer kan inmiddels ook wel een schrobje gebruiken. Had ik het al eens over de gordijnen, de ramen en de buitenboel gehad? Ooohh.. die zien er uit! Maar eerst maar weer eens binnenshuis orde op zaken.

Het wekelijks noteren van de meterstanden geeft me nog steeds een heerlijk houvast. Zo zag ik twee weken terug dat door gebruik van de oven de meter harder gedraaid heeft dan zonder een pizza of ander ovengerecht voor diner. Iets om met het samenstellen van weekmenu toch zeker rekening te houden.
Door een tweetal niet geplande uitgaven heb ik deze maand een paar rekening nog niet in kunnen geven, maar daar ga ik straks ook nog even voor zitten. Verder probeer ik hier en daar een nieuw recept uit en weet ik er inmiddels een paar flink geliefd bij de overige gezinsleden. Maar daar hoop ik later nog eens op terug te kunnen komen.


In de slaapkamer staan een paar verhuisdozen gestapeld: deze vul ik met van alles en nog wat dat ik de loop van de dag tegen kom en waarvan ik me afvraag waarom ik het überhaupt nog in huis heb. Dat kan werkelijk van alles zijn: decoratie, kleding, speelgoed, kantoorartikelen.. Een doos voor de kringloop, een doos voor de verkoop en een zak van wat écht niet meer door te geven of te maken is. Maar ook hier hoop ik later nog op terug te komen.

Voor nu gaat het met de kies (of liever het gat en de narigheid wat er na het trekken ontstaan is) al iets beter, al kan ik nog steeds niet zonder de door de tandarts voorgeschreven pijnmedicatie. Het 'even' trekken houd me al veel en veel langer bezig dan ik in eerste instantie voor ogen had, maar hey.. als ik eerlijk ben.. wat heb ik nu te klagen?

Tot snel!

woensdag 13 februari 2013

Vooruitgang

Omdat ik van jullie via hier, post, email, twitter of whatsapp zulke lieve en bemoedigende berichtjes krijg, kan ik het niet laten jullie nog even een kleine update te geven:

Na een kort telefoontje kon ik maandagochtend direct bij mijn eigen tandarts terecht (al werd er wel eerst geopperd dat voor de nazorg eigenlijk terug naar de kaakchirurg zou moeten.. nót!) en was één klein knipje door de hechting voldoende om een nare pijn te doen verdwijnen. Vervolgens werd mij verzekerd dat de wond er mooi en schoon uit zag en dat er zich (nog) geen ontsteking voordeed. De pijn die ik voel(de) zou best kunnen zijn van de drie verdovingen die in mijn wang zijn gejast: de daar aanwezige spier zou in een soort van shock gesprongen kunnen zijn. Vreemd vond de tandarts wel (net als nagenoeg iedereen die ik hierover spreek) dat ik van de kaakchirurg na het trekken van mijn kies geen pijnmedicatie mee heb gekregen. Gelukkig mag de tandarts dat ook uitschrijven en kreeg ik voor de zes opvolgende dagen een extra pijnstiller van haar mee. En het lijkt wat te helpen, al ben ik nog steeds niet helemaal zonder pijn.


Gelukkig had ik gister even een lekker momentje en wist ik in de woonkamer mijn ramen te lappen. De zo herkenbare geur van spiritus en de heldere ramen gaf me wel even een heerlijk gevoel van euforie, maar verder gebeurt er hier momenteel niet zo veel (zeg maar niets..). Jammer genoeg ben ik nog steeds niet 'op mijn oude niveau' maar wie weet.. Misschien na het weekend weer helemaal de oude?

zondag 10 februari 2013

Nog even niet..

Zit ik dan.. zondagmiddag.. de zon schijnt zo heerlijk naar binnen dat een kachel ook vandaag weer niet nodig is. In mijn mond voel ik nog steeds dezelfde pijn alsof ik net bij de kaakchirurg vandaan gekomen ben.. De afgelopen vijf volle dagen leef ik bij de klok en ben ik blij als er drie uren verstreken zijn: ik mag een nieuwe pijnstiller..

Als muziek zet ik een klassieke zender op en nestel me met handwerk in een flinke stoel. Laat mij ook vandaag nog maar even.. Morgen bel ik mijn tandarts..

donderdag 7 februari 2013

Non-actief

Ik ben er even tussenuit dames. De pijn is me te vervelend, medicatie werkt niet voldoende en de zin om ook maar iets te doen is er simpelweg niet. Mails worden daardoor wat later beantwoord, berichten blijven gewoon even in de wacht. Alles gaat prima, ik ben er alleen even tussenuit.

dinsdag 5 februari 2013

Liever niet

Tegen tienen.. De buikpijn wordt met de minuut vervelender. Zenuwpees die ik ben.. 't Zou helemaal niet gek zijn om mijn lijf zo nu en dan eens wat meer zen te kunnen krijgen.. Gelukkig gaat het later op weg naar het ziekenhuis wel weer wat beter. In gedachten ga ik terug naar een eerdere 'verstandskieservaring' en bedenk me dat die kies er toendertijd al uit was voor ik er erg in had.

Het ziekenhuis waar ik me moet melden blijkt bij binnenkomst meer weg te hebben van een winkelcentrum dan van een gebouw met alleen maar zieke mensen er in. Op de borden staan niet - zoals ik inmiddels wel gewend ben - de verschillende specialismen genoemd, maar worden we verwezen naar allerlei duistere 'schilderspleinen'. Gelukkig maken ze nog wel gebruik van een balie met het ouderwetse woord 'receptie' erboven, en zijn we toch nog binnen no-time bij de kaakchirurg belandt.

Na het invullen van een lange en ingewikkelde vragenlijst begint - zoals altijd - het ellenlange wachten. Ik ben al niet zo'n fan van het wachtkamerwachten, laat staan als ik ook nog langer moet blijven zitten dan gepland..

Maar een vrij aardige en vrolijke dame komt me uiteindelijk halen: eerst maar even een foto. Je weet wel, zo'n plastic geval die aan alle kanten in je kaken drukt als je je tanden op elkaar moet bijten, laat  staan als het ergens ver achter in je mond gebeuren moet.. Maar de dame kon er wel om lachen: ik moest er maar plezier aan gaan beleven, het was immers mijn laatste verstandskies die ik te verliezen had?

En daar zat ik dan. Wachtend in een kamer vol allerlei glimmende tangen en spuiten, buisjes met vloeistoffen, een zuurstoffles, slangetjes, operatielampen.. Echt zo'n heerlijk rustgevende omgeving voor iemand die toch al zo dol is op een bezoek aan de tandarts.. Maar gelukkig duurde het maar een kleine eeuwigheid voor de slager kaakchirurg naar binnen kwam. Grote man, grote handen, niet echt vriendelijk en rustgevend begroetend. Na opnieuw een hele medische vragenronde te moeten doorstaan, werd me nog even luchtig verteld wat de risico's van de operatie zouden zijn. "Ja.. We moeten het je melden.."

De stoel gaat achterover en voor ik er erg in heb wordt de eerste spuit met verdoving mijn wang in gejast. Zo! Da's een lekkere binnenkomer. Oh wacht.. er komen er nog twee achteraan.. En weer laten ze me voor een eeuwigheid alleen. 'Wat als ze te laat terugkomen en de verdoving werkt niet meer?' 'Zullen ze me niet vergeten?' 'Hoe lang..' Gelukkig.. daar zijn ze weer..

Ok, ze hebben gelijk: het trekken van de kies is zo gebeurt; hoofd opzij, nek naar achter, kaak in de houtgreep en wrikken maar. 'Kijk! Zie je wel? Niks aan de hand. De zuster hecht het nog even...' Alleen vergat hij even tegen de zuster te zeggen dat er een gaasje tegen het lange nabloeden meegestikt moest worden. Dat kwam hij later nog wel even doen, juist toen zuster de laatste knopen had gelegd.. 'Oh..', hoorde ik haar zeggen en mompelde vervolgens dat ze het er nog wel even onder zou doen..

De rest van de dag hang ik met een lege maag en 'kies'pijn op de bank en ben ik danbaar dat ik uiteindelijk om half negen met nieuwe pijnstillers in mijn bedje lig. Morgen zal ik er vast wel weer anders over denken, maar voor nu heb ik spijt van mijn eerder getoonde wilskracht. Dit doe ik toch liever niet nog een keer..

Vol pit en passie

Koud heb ik het.. Met hoofdpijn en buikpijn er ook maar bij. Het gebeurt me niet vaak, maar op een dag als vandaag.. Over een uurtje of twee staat er in de agenda een afspraak om mijn laatste beetje verstand uit mijn mond te trekken.. Jakkes! Maar goed.. het is wel een lastpost hoor, die verstandskies van mij.. Gaatje na gaatje.. te ver om zelf steeds goed schoon te poetsen. Met de laatste afspraak bij de tandarts vroeg ik of ze hem in plaats van te vullen, misschien niet beter eruit kon halen? Steeds dat vullen zit ik ook niet op te wachten en ach.. wat heb ik nu toch aan die allerachterste kies?

Mijn huidige tandarts ging met mijn verzoek akkoord (na hierover zeker al een jaar of tien gesteggel bij andere artsen), maar concludeerde dat ze dat toch niet zelf kon doen. Afspraak met de chirurg dus! Brrr... nog een keer jakkes! Voor mij de eerste keer dat ik voor mijn mond naar het ziekenhuis moet.. Kriebels! ;o)


Verder ben ik (mogelijk door de hormoontabletten die ik inmiddels slik) een stuk rustiger geworden. Mijn humeur schiet niet meer van links naar rechts en van heel hoog tot in een diep dal. Lekker! Dat geeft me ook rust in mijn doen, wat weer als gevolg heeft dat ik heerlijk (écht heerlijk!) aan het ruimen ben. Beslissingen worden genomen: wat heb ik al meer dan een jaar niet aangeraakt? Zal ik dat het komende jaar dan wel gaan doen? Hou ik het voor het geval dat? Heeft het een 'verplichtingswaarde'? Bewaar ik het om schuld? Vele vragen die me nu naar boven komen, maar die me goed helpen ons huis te 'ontruimen'. Wat vind ik belangrijk, wat doe ik uit 'verplichting'?

Zo komt het dat ik de laatste dagen niet spontaan achter mijn pc-tje sprong, maar de breipennen erbij pakte: mijn vest begint al aardig vorm te krijgen. Of dat ik gister ouderwets een échte pen in mijn hand nam: uit de kast plukte ik een heul oud mapje met daarin nog een paar velletjes postpapier met passende envelopjes daarbij. Wat oud!! Maar ohw.. wat vond ik het leuk om weer even ouderwets aan tafel te gaan zitten met niet anders dan pen, papier en mijn gedachten?


Ik schreef een korte brief aan mijn vriendin en besloot dat dit vaker moest gebeuren. Net voor het uitgaan van de school kocht ik een FSC-goedgekeurd blok schrijfpapier en nam er een 'starters'-vulpen bij mee. Vanaf nu ga ik een oude hobby van me oppakken: brieven schrijven. En ik heb er zin in! Al betekend het wel dat ik er soms andere dingen voor moet laten..

Minder bezigheden, maar die dingen die ik graag doe (schrijven, breien, wandelen, quilten, bloggen, tuinieren) met meer pit en passie uitvoeren. Dat is mijn idee van mijn nabije toekomst. Zou het me meer voldoening gaan geven?

vrijdag 1 februari 2013

De dag van verschrikking

1 februari 1953 - De lokale kranten staan er hier vol van. Vandaag een bericht ter nagedachtenis aan de grote watersnoodramp van 60 jaar terug.

Zaterdag 31 januari had er de hele dag een zware storm gewoed. De meeste inwoners maakten zich hierover niet ongerust. Om kwart voor één 's nachts, zondag 1 februari, wordt het politiepersoneel in dienst geroepen. Een zware noordwesterstorm in combinatie met springtij zorgt dat het rivierwater met tien centimeter per kwartier stijgt. Omstreeks 02.00 uur werd de klok van de kerk geluid en dit leidde tevens de noodtoestand in. Met kerkklokken, fabrieksklokken en brandweer- en politiesirenes en alles wat maar flink geluid kon geven werd de alarmtoestand ingeluid. Door het kolkende en overstromende water sloegen op verscheidene plaatsen grote stukken uit de binnenkant van de dijk.

Photo: RTL Nieuws

"(..) Toen het water plotseling in de afvoer van het aanrecht naar boven borrelde (..) zijn we zo snel als mogelijk wadend naar buiten gegaan. Door verbaasde omstanders die dachten dat er niemand meer binnen was, zijn we over de vloedplanken geen de dijk opgesleurd (..)"

Rond 22.00 uur was het gevaar voorlopig geweken. Uitgeput en doornat gingen velen naar huis, met de blijde zekerheid: we hebben gewonnen!
(tekstbron: lokale weekbladen)

Wie de eerste beelden van de ramp wil zien kan hier klikken voor een Polygoon Nieuws film.