First thing in the morning, she dresses for work, rolls up her sleeves, eager to get started.

~ Proverbs 31:17 ~

zondag 15 december 2013

Niets is wat het lijkt

Dat schreef Marjan - of Omi zoals ze zich liever noemt - op 18 november als reactie op één van mijn berichten. Ze heeft gelijk.. het is inderdaad niet wat het lijkt..


Negen maanden nadat mijn zo vertrouwde leven, mijn huwelijk, toekomst, per vingerknip uit elkaar werd gerukt, zit ik nog steeds geregeld gebroken, kapot van onbegrip en pijn ongenadig huilend - nee, jankend kan ik eigenlijk wel zeggen - 's avonds eenzaam en alleen op de bank. Mijn ogen met het naar bed gaan zeikdoorwater nat van de vele tranen en met de volgende morgen de welbekende dikke, rode ogen als gevolg. Moeders, vriendinnen op school, hebben het al aardig in de gaten.. dag één gaat het goed, dag twee kan het ook nog, maar er is altijd weer die dag dat er een breekpunt is bereikt.

De redenen van die breekpunten kunnen heel verschillend zijn. Het kan het gevolg zijn van een film die ik zit te kijken, een brief van mijn advocaat, een tegenslag qua financiën of een simpele sms. Vooral de laatste braken mij het meest. Teksten als 'Wat ben jij een in en in slechte zelf niet respecterende vrouw', 'Hoe durf jij jezelf een vrouw naar Gods hart te noemen'; ze raakten mij diep. Hoe kan iemand waarmee je je leven wilde delen je zo genadeloos in de steek laten, hoe kan een familie je in de periode die volgt zo klakkeloos laten vallen en doen of je alle tijd een vreselijk, niet te verdragen mens bent geweest. Ik ken ze niet meer.


Tussen alle 'oorlogen' door (de maanden durende aanvraag van een aanvullende uitkering, een verschrikkelijk moeilijk en slordig werkend belastingsysteem, het maar niet krijgen van het geld waar je recht op hebt, de scheiding zelf, het opvangen van de kinderen..) probeerde ik overeind te blijven en via mijn blog te laten zien dat ik ergens van binnen nog een vuurtje heb branden. Het vuurtje om door te gaan met mijn leven, het vuurtje om nieuwe uitdagingen aan te gaan, de enorme wilskracht rechtop te blijven en niet aan de problemen ten onder te gaan. Het leek me nog aardig af te gaan. Tot een twee weken terug.

Op mijn eerder genoemde bericht kreeg ik niet alleen de geplaatste reactie van Marjan; achter mijn rug om werd er door Marina - zijn schoonzus, de vrouw van de man die in de eerste week na vertrek van mijn man de bij jullie welbekende berichten op mijn blog plaatste - naar een lezer (of misschien wel lezers) gemaild. Dat het jammer is dat jullie bloglezers mij zomaar klakkeloos vertrouwen.. Dat ik een vrouw met meerdere persoonlijkheden ben.. Dat ik deze nare situatie geheel aan mezelf te danken heb.. Had ik jaren eerder maar naar mijn man moeten luisteren, dan was ik nu nog gelukkig getrouwd geweest.. Ik moet veranderen en jullie mijn ware ik laten zien, want die zien jullie hier namelijk niet..


Bijna negen volle jaren heb ik mijn leven met jullie willen delen. Zonder enige terughoudendheid, maar altijd met oog op de privacy van mijn man, kinderen en familie en vrienden, schreef ik jullie over mijn leven als huisvrouw en moeder van twee. Mijn gedachten die geregeld door mijn hoofd spookten, zo af en toe over mijn medische mankementjes. Ik nam jullie mee in allebei mijn zwangerschappen, we wisselden handwerken, boeken of groentezaden aan elkaar uit. Buiten de virtuele wereld om werden vriendschappen gesloten, adressen gewisseld. Tips, trucs, op verschillende vlakken, ik deelde ze graag en las er met veel plezier jullie reacties op terug.

Negen jaar lang schreef ik spontaan berichten, vertelde ik verhalen vanuit mijn hart. Elke keer was het weer of ik even bij een vriendin op de koffie ging om een stukje van mezelf te laten zien. Dat het bij elke kop koffie of thee niet één, maar gemiddeld zo'n 1300 vriendinnen zouden zijn, daar kwam ik pas veel later achter..  ;o)


Het leven van mijn bloggen houdt met dit laatste bericht op met bestaan. Ik kan het al een tijdje niet meer opbrengen spontaan mijn gedachten 'op papier' te zetten. Alles nam ik de laatste maanden in overweging, dacht bij alles minstens drie keer na voordat het op het scherm verscheen. Toen ik op 1 december van Marjan wederom een reactie kreeg met o.a. de woorden 'zoek vrede met jezelf, en hou van jezelf, dan kun je ook liefde geven', was voor mij de maat vol. Niets - maar naar mijn idee dan ook niets - in mijn bericht gaf aanleiding tot het geven van een dergelijke reactie.


Met alle macht probeer ik na mijn gebroken huwelijk weer op te krabbelen, probeer ik voor mezelf en mijn twee kinderen een nieuw leven op te bouwen. Met werkelijk alle liefde had ik jullie mee willen nemen in ook dit deel van mijn leven, maar het gaat gewoon niet meer. Het spijt me.

Dank jullie wel voor al die mooie blogjaren; ze zijn een hartverwarmend stukje van mijn leven, waar ik met veel liefde en plezier op terug zal blijven kijken. Door mijn dagelijkse leven heen zie ik jullie steeds weer voor me. Door een boek, een handwerk, bollen wol, draadjes zijde, lappen stof, kaarten, cadeautjes, tijdschriften, te veel om allemaal bij naam te noemen.

Het gaat jullie allemaal goed lieve vriendinnen.

Ik ga jullie missen.

שָׁלוֹם

donderdag 5 december 2013

Nog even de puntjes

De dagen korter, de avonden langer. Wat een betere bezigheid dan met een handwerk op schoot?

 

 
Nog even de puntjes op de 'i' en mijn ondeugd kan haar nieuwe vestje met de komende kou goed aan. Wat was ze trots toen ze hem aan mocht om te passen! En deze mama stiekem niet minder trots *Ü*

Met hier en daar een flinke misser, geklungel met de mouwen aan het lijf te zetten, enorm gegoochel met de gaten en het niet goed door hebben hoe je te breien lengtes moet lezen, is het toch een aardig projectje geweest.

Mama is tevreden; een volgende uitdaging wacht..

zondag 1 december 2013

Adventus

Vandaag is het de eerste zondag van de Christelijke adventsperiode, de aanloopperiode naar Kerst. Dit jaar voor het eerst probeer ik mijn kinderen ook thuis nog wat bewuster mee te nemen in deze mooie verwachtingsvolle periode. Op school zijn ze afgelopen week al begonnen met het verhaal richting Kerst, vanaf vandaag vertel ik ook thuis het verhaal over twee zo eenvoudige mensen, een timmerman en zijn vrouw, die uiteindelijk zo veel meer betekenen dan wie ook had kunnen bedenken.

Op internet komen werkelijk prachtige en sfeervolle ideeën omtrent advent voorbij; ik houd het maar bij simpel  ;o)  Vier mooie ecru kaarsen, rustig van kleur, passend in mijn bruin getinte interieur. Van internet haal ik een kleine afbeelding, knip van een bruin blad vier ronde labeltjes en uit één van mijn handwerkdozen duik ik een goed bewaard bruin wolletje tevoorschijn. Samen bind ik ze om de voet van de kaarsen heen.


Komende vier zondagen steken we er voor onze nieuwe traditie gezamenlijk een nieuwe kaars bij aan. Ook al mag ik maar twee van de vier adventszondagen met mijn kinderen doorbrengen, ik zal er vast wel een mouw aan kunnen passen. Misschien aansteken in de avonden, zodat we er wél alle drie bij aanwezig zijn? Klinkt als een idee..

Met het aansteken van de eerste kaars komt er ook een stukje bewustwording naar boven; komende Kerstdagen die ik niet (volledig) met mijn kinderen door mag brengen, een Kerstnacht alleen thuis of in de kerk. Maar ook het einde van dit jaar begint in zicht te komen. Een jaar welke ik werkelijk niemand toe zou willen wensen. Of misschien wel? Want het afgelopen jaar is werkelijk een jaar vol ongeloof, onbegrip, jaloezie en machtsstrijd geworden, maar aan de andere kant ook een jaar vol liefde, dankbaarheid, vertrouwen en winst.

Misschien wel onbewust steek ik vandaag de eerste kaars aan voor jou. Jij die mij een hartverwarmende email stuurde, juist toen ik het even nodig had. Hoe wist je dat zo precies? Of steek ik die kaars aan voor jou, diegene die mij een meubelstuk schonk, een zak vol met kleding, weken onbetaald vakmanschap, een cadeaubon, tijdschrift, handwerk, oppas, boodschappen of die stevige arm om me heen...

Ik ga een maand in van dankbaarheid en vul mijn hart met de liefde van mijn kinderen en alle andere familie en vrienden om mij heen. Ik wens ook jullie allemaal een mooie warme decembermaand toe.

שָׁלוֹם

donderdag 28 november 2013

Als het vuurtje is gedoofd

Warmte en gezelligheid, het heeft zich in deze donkere dagen in menig huis binnen weten te dringen. 's Avonds in het voorbijgaan van de huizen zie je bij velen kaarsen in het raam, waxine-schijnsels op tafel, zachte tinten verlichting kleuren de kamers sfeervol in.

Ook ik kan het niet laten de warmte van dit mooie en nog komende seizoen in huis te halen; er staan twee flinke kaarsen in het kozijn en hier en daar in de kamer staat ook een ouderwetse kaars zijn licht en warmte af te geven.


Dankzij (letterlijk en figuurlijk) hartverwarmende cadeautjes in deze lastige tijd, heb ik ook een paar van die heerlijk geurende kaarsjes in glas op tafel staan. Je ziet ze steeds vaker: soms zijn de glaasjes nog mooier dan de geurkaars waar het eigenlijk om draait. Wat zonde om dergelijke sierglaasjes samen met het laatste lontje en restje vet de vuilbak in te gooien. Er kan nog zo veel mee gedaan! Al moet er natuurlijk wel eerst dat nare vet er uit verdwijnen..


Wacht volgende keer een moment voordat je het glaasje uit automatisme de vuilbak in wilt gooien en laat er een restje gekookt (thee)water in vallen. Zie hoe luchtbellen zich onderin het glas vormen om daarna vliegensvlug naar boven toe te ontsnappen. Wacht tot het water wat is afgekoeld en haal er het laatste beetje losgeweekte kaarsvet in een handomdraai uit. Of in mijn geval: met het dichtstbijzijnde stuk bestek  ;o)


Tot slot neem je het glaasje een ronde mee in de vaat en voilà! Een drinkglaasje voor je (klein)kind, een sierglaasje voor wat schelpjes of ietwat gekleurd zand. Wat dacht je er van om er heel simpel een waxinelichtje in te branden?


Ook al is het vuurtje langzaamaan gedoofd, het betekend nog zeker niet het eind van het verhaal.

dinsdag 26 november 2013

Niet uit het veld

Nee hoor!  Niet uit het veld te slaan!  ;o)  Alleen een beetje druk met o.a. voorbereidingen voor de Sint, simpele maar lekkere gerechten (her)ontdekken, organizen, budgetteren, zusteren, een echte mannenklus en niet te vergeten...


Nadeel van een vestje is dat er niet één, maar twee mouwtjes voor gebreid moeten worden. Het werk stagneert dus een beetje qua fotografie, maar wat in het vat zit..  ;o)

vrijdag 22 november 2013

De aanhouder wint

Om eerlijk te zijn; ik vind het stiekem toch wel een heel gedoe. Rommelen met vijf breipennen en er dan ook nog een mooi geheel van weten te maken. Maar we zijn op weg! En het zal me uiteindelijk ook vast wel gaan lukken  ;o)


Het maken van dit kleine vestje is inmiddels onderdeel geworden van mijn weg naar een simpeler leven. Wist ik een jaar geleden nog niet dat een dergelijk leven me zomaar ongevraagd in de schoot geworpen zou worden, ik ben blij dat ik er me al die tijd al flink in verdiept hebt. Door simpele, maar voedzame maaltijden te leren bereiden, door te leren maken en vermaken van kleding en door steeds weer meer rond te neuzen naar hand- en homemade cadeaus, ben ik er van overtuigd dat ik me ook in mijn nieuwe toekomst prima staande weet te houden.


Mijn plan is - zo snel als ik weer een beetje een lekker ritme heb weten te vinden - hier weer genoeg met jullie te delen over een leven van weinig tot geen geld. Tips, trucs, gerechten of leuke zelfmakertjes. Want hoe ik het ook went of keer, het wordt bikkelen. Keihard bikkelen. Maar omdat ik weet dat ik absoluut niet de enige ben en omdat er een heleboel mensen zijn die nog niet weten hoe ze zich staande kunnen houden in een soortgelijke lastige tijd, zal ik blijven bloggen.

You can count on me xx

woensdag 20 november 2013

Schrapen

Néé... niet schràppen... schrápen!

In een tijd waarin de kinderen flink hieperdepiep worden gemaakt, kun je als ouder haast niet achter blijven. Uit alle hoeken en gaten probeer je leuke, vrolijke, verantwoorde of soms ozo foute cadeautjes bij elkaar te zoeken. Je wilt je kind de dag na Sinterklaas toch ook een beetje mee laten doen met de opschepperij onder elkaar. Elk jaar lijken de cadeaus groter en gekker te worden; de hoeveelheid pakketten met de welbekende bouwblokjes er in, tablets, spelcomputers..

Nu was het bij ons zo dat ik halverwege het jaar al op zoek ging naar diverse cadeautjes om de zak aan het einde van het jaar gevuld te krijgen en de knip niet helemaal leeg te laten vallen. Dit jaar is het me door alle gekte en drukte niet gelukt me hierop voor te bereiden en begint die knip - mede doordat nog niet alle financiën lopen zoals ze zouden moeten gaan - nu toch aardig leeg te raken..


Klap op de vuurpijl is dat oudste dit jaar voor het eerst actief mee gaat doen met het grote Sinterklaasfeest op school: er zijn lootjes getrokken, er moet een surprise worden gemaakt! Natúúrlijk iets waar deze mama stiekem toch wel erg blij van wordt (vanmiddag gezellig samen aan de knutsel!), maar owee.. was die knip voor deze week op een kleine anderhalve euro na niet leeg?  :`(

Gelukkig heeft mama ergens in huis nog een potje staan, je weet wel, voor achter de hand. Maar wat als..


We weten nog de nodige vier à vijf euro uit het potje te vissen, gaan vanmiddag het gewenste cadeau in huis halen en met z'n drietjes aan de knutsel. Warme chocolademelk met slagroom, wat kruidnoten erbij.. Gezellig!
Maar dan moeten de uitgaven voor deze week wel klaar zijn hoor!  ;o)

maandag 18 november 2013

Stof tot nadenken

Er zijn van die vragen, je krijgt ze vast wel eens. Zo'n vraag die simpel lijkt om te antwoorden, maar onbewust je denken stiekem toch harder aan het werk zet dan je zelf in eerste instantie zou verwachten. Zo'n vraag kan je inzicht geven, je laten zien dat je als reactie misschien een pasklaar antwoord geeft, maar is het wel je werkelijke antwoord?

Waar ik vandaag met jullie heen wil: ik kreeg vrij recent ook zo'n vraag. Nou ja.. niet één.. ik kreeg er direct een stuk of twintig onder mijn neus ;o)

Gelukkig hoefde ik niet direct te antwoorden, maar kreeg ik even wat tijd om de vragen op me in te laten werken om er vervolgens een eerlijk, vanuit mijn binnenste afkomstig antwoord op te geven.

Benieuwd naar het resultaat van dit heuse interview? Neem hier een kijkje. En liefst natuurlijk niet alleen voor mijn verhaal, maar klik nog eens wat vaker door naar de site Het Moederfront. Je leest er nog veel meer (inspirerende) verhalen!

Dank je wel Nicole voor je vertrouwen in mijn verhaal. Ik wens je graag succes met je vele werkzaamheden!

vrijdag 15 november 2013

Iets trager dan gehoopt

Het gaat met ups en downs. Voel ik me vandaag prima en vol met energie, morgen avond zou ik wel weer eens als een zoutzak op de bank doelloos naar de tv kunnen liggen kijken. We nemen die momenten maar zoals ze komen en geven er maar ook gewoon maar aan toe. Het hoort er vast allemaal bij  ;o)

Door die soms zoutzakkerige momenten heb ik niet altijd zin mijn breiwerk erbij te pakken. Terwijl ik het toch zo'n heerlijk projectje vind! Nou ja.. project-je? Het is me alles toch ook wel een flinke uitdaging hoor! De ribbels en de gewone steken, die lukten mij prima. Maar nu.. nu komen er voor mij toch echt de uitdagingen en hersenbrekertjes bij!


Op de bovenste foto zie je (als je goed kijkt) aan weerszijden van mijn breiwerk afgekante stukjes op de breinaald staan. Dat zijn de plekken waar straks de mouwtjes aan het lijfje moeten worden gezet. Juist ja.. de mouwtjes..  ;o)

Breien op de rondbreinaald lukte mij zo klein niet, dus ben je overgeleverd aan...


Het is even puzzelen, het is even klungelen, maar ik moet eerlijk zeggen, nu ik de draai een beetje te pakken lijk hebben.. Dus gaan we tussen de bedrijven door aan de slag met mouwtje nummer 1.

Héérlijk al die uitdagingen; ik ben toch zo benieuwd..

Fijn weekend!

dinsdag 12 november 2013

Good Old Recipe ~ Stamppot met rauwe groenten

2 kilo aardappelen
600 à 800 gram groente (andijvie, sla, spinazie enz.)
75 gram vet en/of boter
2 deciliter melk
400 gram vlees of spek
zout
peper
nootmuskaat


De aardappelen gaar koken met weinig water en zout, afgieten en er puree van maken met de melk. De fijngesneden groente er door mengen en even met de puree verwarmen. Het vet of de gebakken spek (in kleine dobbelsteentjes gesneden) er door mengen. Het vlees kan zowel meegekookt of er apart bij klaargemaakt worden.

De stamppot op smaak afmaken met peper en nootmuskaat.

maandag 11 november 2013

Lijstjes

Lijstjes.. Ik ben er gék op  ;o)

Noem het een autistisch trekje, noem het een perfectionistische tik, hoe je het ook noemt; ik ben gek op lijstjes. Van het door de weeks noteren van de nodige boodschappen, de uitgaven daarvan, de agenda, wensenlijstjes, een leenlijst of meterstanden tot buiten de verzekering vallende zorgkosten. En niet voor niets, zo blijkt wel uit het al jaren bijhouden ervan.

De meterstanden bijhouden, dat doen wel meer mensen om mij heen. Door elke week op dezelfde dag de standen te noteren, kun je een aardig beeld krijgen van wat je in een week verbruikt aan gas, water en elektriciteit, al dan niet overdag of 's nachts.

Over het algemeen zal er weinig verandering in het overzicht te zien zijn, tot je bijvoorbeeld eens een stoofpot op het vuur zet, een was of twee extra hebt te draaien, een avondje gaat gourmetten of de televisie een aantal dagen op stand-by laat staan. Niet iets waar je op het moment zelf erg in zult hebben, maar lees je op je vaste notitie dag de standen af, dan zul je je afvragen hoe er ineens een piek in de standen is gekomen.


Wat voor sommigen onder jullie nieuw zal zijn is het bijhouden van de zorgkosten buiten de zorgverzekeraar om. Vorig jaar hield ik deze kosten voor het eerst bij (een door de dokter voorgeschreven crème die niet of niet volledig vergoed werd, een tablet of drankje wat voor eigen rekening komt..). Aan het einde van het jaar was het bij ons toch al snel opgelopen tot niet een paar tientjes, maar werkelijk honderden euro's... Wist je dat je deze kosten mee kunt nemen in je jaarlijkse belastingaangifte?


Ik ben dól op lijstjes. Ze houden mijn hoofd leeg en mijn gedachten op scherp. Bind ze samen in bijvoorbeeld een multomap en je hebt alle informatie er in een handomdraai bij.

Nu gebruik ik nog de Engelse, op internet gevonden varianten, maar ik ben druk bezig mijn eigen versies in elkaar te zetten. Als het zover is komen ze (als het me lukt) hier op mijn site als .pdf-bestand te staan, zodat jullie er - als jullie willen - ook gebruik van kunnen maken.

Nog even geduld!  ;o)

zondag 10 november 2013

Kleine meisjes worden groot

In dit herfstdeel van mijn leven, loslaten van wat ooit was, uitzien naar wat nog komen mag, is ook mijn kleine meisje toe aan een nieuwe stap in haar leven. Afgelopen week mocht ze eindelijk voor het eerst naar 'school'.

Keken we de hele zomer uit naar de week na de grote vakantie, de week waarin ze oorspronkelijk haar eerste stappen in het schoolgaande leven mocht gaan zetten, bleek de wachtlijst toch nog zo lang dat het niet eerder dan ergens februari komend jaar zou zijn. Teleurstelling alom. Niet alleen bij mij, ook bij haar, want wat wilde ze graag spelen, zingen, kleuren en kleien met andere kindjes. Ze is er zo aan toe!

Met hulp van een plaatselijke instantie lukte het ons haar afgelopen week dan toch te plaatsen op een peuterspeelzaal, niet ver hier uit de buurt. Met grote trots wurmde ze zich door de hengsels van haar nieuwe rugzak, met niet minder grote trots pakte haar broer liefdevol en zorgzaam haar kleine hand. 'Kom maar op.. Vind je het spannend? Ga je nu ook eindelijk naar school? Kom maar met me mee.. Kom.. dan gaan we..'

photo: yinovacenter

Wind woei door de bomen, bladeren vielen op de grond, regen drupte naar beneden.. Laat maar waaien, laat maar gaan.. Kleine meisjes worden groot.. Er komt een nieuwe fase aan..

woensdag 6 november 2013

Omdat er meer is

Omdat er meer is dan alleen ellende, omdat er meer is dan alleen verdriet, zaten wij vanmiddag in onze kerk.
De kerk? Op woensdagmiddag?!

Ja. Want vandaag is het volgens protestants gebruik Dankdag voor Gewas en Arbeid. En om die reden werd er vanmiddag in onze kerk voor en door kinderen binnen de bassischoolleeftijd een speciale kinderdienst gehouden. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, danken we vandaag de dag niet meer net als vroeger zo expliciet voor onze voeding en ons werk, maar meer voor het leven in algemene zin. Zo ook wij. Want ondanks dat we afgelopen periode (en eigenlijk nu nog steeds) flink wat voor onze kiezen hebben gekregen, kunnen we niet anders dan ook danken voor de zegeningen die we in diezelfde tijd mochten en nog steeds mogen ontvangen.


Kijk, daar zijn tien zieke mannen, alle tien zijn ze melaats.
Ze zijn uit hun dorp verbannen, want voor hen is daar geen plaats.

Dan komt Jezus in die streken. ' Jezus, Heer, heb medelij!'
En als Hij ze zo hoort smeken, dan gaat Jezus niet voorbij.

'Ga je aan de priesters tonen en geloof wat Ik je zeg:
Je mag nu weer thuis gaan wonen, want je ziekte gaat weer weg.'

Negen mannen zijn verdwenen, eentje keert er dankend weer.
Negen zijn dat echt vergeten, maar die ene looft de Heer!

Dank U, Heere, voor de dingen, dat U steeds mijn leven leidt.
Dat ik ook van U mag zingen, geef mij echte dankbaarheid.

maandag 4 november 2013

Een beetje pit

Vandaag ga ik met jullie even terug naar september van dit jaar. Begin van die maand liet ik jullie nog zien hoe mijn zelf gekweekte pepertjes al heerlijk aan het groeien en kleuren waren. Wat ik jullie daarna nog niet heb laten zien - maar waar ik tussen de bedrijven door zeker wel mee bezig was - is de verwerking van die heerlijke rode kanjertjes.

Allereerst maakte ik dankbaar gebruik van die heerlijke laatste zomerdagen waarop de zon zich soms nog flink liet zien. Ik droogte de pepertjes al dan niet buiten op het balkon of binnen op de vensterbank, achter het glas. De reden waarom ik de pepertjes gedroogd wilde hebben, is dat ik zo'n grote hoeveelheid verse vlammetjes persoonlijk niet zo in een week weg weet te werken  ;o)


Dus werden ze gedroogd. En ook hier kwam het - net als bij het laten groeien en verkleuren - weer aan op geduld. Gaat het in een oven of speciale droogmachine honderd keer sneller, ik vind een slinger gedroogde groenten of fruit wel iets charmants hebben..

Dus na weken geduld, waren de pepertjes eindelijk droog genoeg om van de slinger af te halen. Maar dan? Wat doe je vervolgens met je lang gekoesterde groei- en droogwerk?


Je kunt de pepertjes fijn malen in een keukenmachine om zo wat pittige pepertjespoeder bij de hand te hebben voor een extra 'touch' in je gerecht. Ik koos er voor de pepertjes heel te houden en ze weg te zetten in een goed afgesloten (weck)potje. En lékker dat dat ruikt als je het potje opent!

Komende winter gebruik ik de pepertjes in soep en bijvoorbeeld stoofgerechten. Persoonlijk vind ik het met de zaadjes wat heftig, dus haal ik die er voor gebruik nog even uit.


Het mooie aan de gedroogde pepertjes is dat ze op deze manier nog jaren te bewaren zijn. Maar of ik dat ga redden? Vast niet. Ze zijn veel te lekker om niet te gebruiken en veel te leuk om ze komend jaar niet weer op mijn balkon groot te laten worden  ;o)

donderdag 31 oktober 2013

Achter de rug

Zo.. drie weken afbreken en weer opbouwen, weinig slapen, veel heen en weer rijden tussen school en oppasadressen, kunnen we sinds afgelopen zaterdag genieten van ons nieuwe thuis. En dat doen we!

We slapen hier alle drie als een roos, hebben een heel stil en rustig portiek, vriendelijke buren en de zegeningen van vele vrienden, bekenden en onbekenden om ons heen. Zegeningen in de vorm van hulp bij het klussen, de oppas en het verhuizen, maar ook de zegeningen van vele giften. En dan heb ik het niet over kleine dingen! Boodschappen, meubelstukken, elektronica, lampen en accessoires; al dan niet nieuw of tweedehands. We voelen ons gezegend!

Nu is het alleen wel tijd geworden voor de harde klap, de terugval. Acht maanden vechten voor een plek voor mij en de kinderen, vechten voor een inkomen en zoeken naar de kracht om stil te worden mijn gebroken kindjes op te vangen en te troosten. Het ging me aardig af, maar nu komt alle ellende er dan toch uit.


Wat mij helpt de rust te vinden om weer op krachten te komen is (bijna uiteraard) zo nu en dan even een pauze nemen om de pennen erbij te pakken. Het heeft even stil gelegen, maar langzaam aan pak ik letterlijk en figuurlijk de draad weer op.

Fijn en hartverwarmend ook dat jullie nog steeds van die lieve kaarten en (mail)berichten blijven sturen. Ze doen me goed en zijn de kleine zonnestraaltjes op een soms wat trieste en vermoeiende dag. Ik kan niet anders zeggen dan; nog zo'n prachtige zegen..  x

vrijdag 18 oktober 2013

Kleine update

Het gaat goed met de verbouwing! Kamers worden behangvrij gemaakt, kozijnen, deuren en inbouwkasten worden geschuurd en geverfd. De woningstichting laat verschillende bedrijven af en aan draven om diverse klusjes te klaren. Het is een drukte van jewelste, ik ren me rot tussen afspraken, oppas, supermarkt, school, bouwmarkt, gemeentehuis, instanties en probeer tegelijkertijd in het oude huis zo veel als mogelijk het vertrouwde van de drie R-en er in te houden. Rust, Reinheid en Regelmaat.

De Rust; die hebben we inmiddels allemaal heel hard nodig  ;o)  De Reinheid begint wat minder te worden, al blijf ik gelukkig met de was en strijk goed bij en kan ik wegens huisstofmijtallergie niet anders dan dagelijks stof verwijderen. Maar hier en daar merk ik toch... De Regelmaat.. tja.. die is redelijk aan het verzwakken. Toch lukt het me aardig het avondritueel vast te houden en dat is naar mijn idee toch het belangrijkste stukje van de dag. Tegen etenstijd allemaal weer veilig thuis, een gezonde maaltijd en daarna het zo bekende en vertrouwde bedritueel.


Mijn handwerk.. dat schiet er momenteel bij in. Kon ik tot vorige week nog genieten en rust vinden in het wegzetten van wat steken, nu ben ik blij als ik na de afwas en voorbereidingen van de volgende dag op de bank neer kan ploffen. Samen met een glaasje wijn en een goed boek kom ik dan heerlijk tot rust..

dinsdag 1 oktober 2013

Good Old Recipe ~ Spruitjes

1 kilo spruitjes
40 gram boter
5 gram zout
nootmuskaat


De spruitjes (ze moeten vast zijn) schoonmaken. Hiertoe de gele blaadjes verwijderen en hierbij er voor oppassen, dat niet teveel van het stengelvoetje wordt weggenomen, waardoor de spruitjes uit elkaar zouden vallen.
De spruitjes wassen en opzetten met weinig kokend water en zout en gaar koken (kooktijd 15 minuten). Goed afgieten en afmaken met boter en nootmuskaat.

maandag 30 september 2013

Multifunctioneel

Nu het breien een kleine verslaving lijkt te gaan worden, kom ik voor steeds weer nieuwe uitdagingen te staan. Zo ben ik nu dus met het vestje voor mijn dochter bezig en wordt mij gezegd bepaalde punten in mijn werk te markeren. Met een markeerdraad of -ringen. Maar waar haal je die in de avond zo snel vandaan?


Radertjes aan.. denken, denken, denken.. en ja hoor!


Zijn zelfs mini elastiekjes ergens anders ook goed voor  ;o)

vrijdag 27 september 2013

Weekendgroet

Inpakken, uitzoeken, regelen, zorgen.. Het is even een drukke tijd hier in huis. Tussen de drukte door weet ik - bij enkele personen tot verbazing - toch wat rust te vinden om mijn breipennen er bij te pakken. Niet vaak, maar zo af en toe..


Fijn en creatief weekend allemaal!

zondag 22 september 2013

Even anders dan gepland

Gewoon een mooie zondagmorgen. Niets aan de hand, niets in de planning. Oudste had jongste uit bed getild en samen kropen ze nog even bij mij onder de deken. Heerlijk!

Oudste vond het al vrij snel weer welletjes en trok zich terug om met zijn enorme verzameling bouwblokjes te gaan spelen, terwijl jongste zichzelf juist wat steviger tegen mij aan nestelde. Hmmm... gezellig! Niet lang daarna werd haar ademhaling rustiger, het gesop op de speen wat minder.. Het kon niet anders of...  ;o)


Na twee stiekeme ik-kom-even-om-het-hoekje-gluren van haar broer, werd ze tegen half tien wat verward wakker en vroeg me of ze televisie mocht kijken. Bij het verschonen van de luier vielen haar ogen alweer dicht en vroeg ik haar of ze toch niet nog even... Nee.. televisie met knuffie op de bank. Prima. Vandaag mag het. Oudste ook erbij en ik de keuken in voor het zondagse ontbijt.

Met een krakerige gil om mama, liet ik abrupt het ontbijt voor wat het was en nam een spurt naar de woonkamer; te laat. Met de hoest die ik onderweg al hoorde was er het één en ander uit haar lichaampje gespuugd en terwijl ik haar rap van de bank af probeerde te tillen kwam de tweede golf er uit. Over haarzelf, mij, de bank, het plaid, vloerkleed... De derde en vierde golf gingen gelukkig over het parket, maar dat ik niet veel later met mijn lege maag aan het poetsen, dweilen en wassen was, dat zal voor jullie geen verrassing meer zijn..

Het arme schatje..


Het idee om vandaag de fiets te pakken en er even op uit te gaan liet ik met het schoonmaken van de vloer maar direct varen, dat doen we binnenkort maar weer. Oudste zag het stiekempjes wel zitten allemaal, zo'n (dat-gebeurt-hier-eigenlijk-nooit) pyamadag. En ik? Ach.. Ik geef zo'n onverwachte zusterdag in een handomdraai een lekkere zwaai hoor.. Met mijn twee jaar geleden gewonnen give-away van Rianne, mijn komende nieuw in te richten huis en weer een nieuw (voor mij) uitdagend breiproject, kwam ik vandaag toch een heel eind..  ;o)

donderdag 19 september 2013

Good Old Recipe ~ Bloemkool

1 bloemkool
10 gram zout
30 gram boter
nootmuskaat


De bladeren verwijderen en zoveel van de stronk verwijderen, dat de kool plat op tafel kan liggen; vervolgens met een puntig mesje de tussen de kool verspreide blaadjes verwijderen en de kool 1/2 uur met de bloem naar beneden in ruim water met zout wegzetten; dit dient om eventueel aanwezige rupsen of andere insecten naar buiten te drijven.
De bloemkool met de bloem naar boven in weinig kokend water en zout opzetten en gaar koken (15 minuten). De bloemkool geven met de gesmolten boter.

maandag 16 september 2013

Nog even

Er begint eindelijk schot in de zaak te komen. Na een half jaar is de door mijn man aangevraagde scheiding er nog steeds niet door, maar ik kan jullie wel melden dat ik officieel heb kunnen tekenen voor een nieuwe woonplek voor mij en de kinderen!

Dat brengt natuurlijk met zich mee dat er opnieuw een vrij hectische periode aan gaat komen met voor mij een hoop geregel en geren, maar met plezier, want wat heb ik hier naar uitgekeken! Weg van de plek die voor ons ooit zo veilig was. Op weg naar een nieuwe, onbekende toekomst die we met ons drietjes stap voor stap weer veilig moeten en zullen gaan maken.


Tussen de bedrijven door probeer ik er - om te ontspannen - nog steeds even een breiwerk bij te pakken en ook hier op mijn blog probeer ik de voorzichtig opgepakte draad in beweging te houden. Nog niet op oud niveau, nog niet met altijd spannende of leerzame inhoud, maar dat komt goed. Je moest een weten wat voor heerlijke uitdagingen ik nu als bijstandsmoeder tegen kom!  ;o)

Maar nog even geduld. Ik ben onderweg..

woensdag 11 september 2013

Voor de liefhebber

Hier is hij dan! De heerlijk lichte, zachte sjaal gemaakt van 100% katoen. Ik maakte de sjaal van drie rest bolletjes die ik over had van mijn eerder gemaakte schoonmaakdoekjes.


Wie zich ook aan dit leuke (tussendoor) project wil wagen: via deze link kom je bij het patroon. Succes verzekerd!  ;o)

maandag 9 september 2013

vrijdag 6 september 2013

The next generation

Betaalde ik vorige week in de supermarkt nog € 1,49 voor slechts één paprika, vanmorgen wist ik op de markt een hele kilo voor slechts € 1,00 te scoren. Kijk.. daar word ik dan weer blij van!


Thuis spoel ik de paprika's met koud water af, snijd ik de helft van mijn aankoop in hapklare stukken en laat ik de tweede helft nog even liggen voor direct gebruik. Spontaan besluit ik vanavond een husselpotje van paprika, tomatenblokjes op sap, een uitje, wat kruiden en natuurlijk verse basilicum te maken. Daarbij wat rijst of pasta en we hebben weer een heerlijke voedzame maaltijd op tafel.


De paprikastukken leg ik direct na het snijden in de vriezer; maak ik een pastasaus, husselpotje, pizza of bijvoorbeeld roerbak gerecht, dan pak ik snel en simpel een handje uit de bevroren voorraad en verwerk ze direct in het gerecht.


Wat ik nu ook nog even doe is gelijk wat zaden achterwege houden. Goed laten drogen en begin volgend jaar (februari) de grond in stoppen. Beginnend in een bakje op de vensterbank, kunnen ze later in een pot of bak op het balkon rustig verder groeien.


Zuinig en zelfvoorzienend leven vergt misschien wel wat planning en vooruit denken, maar och heden.. als je dan uiteindelijk letterlijk de vruchten van je eigen werk kunt plukken..  ;o)

woensdag 4 september 2013

Alle beetjes helpen

Dat je niet in het bezit van een moestuin hoeft te zijn om jezelf van wat verse groenten of kruiden te voorzien, dat kan ik uit ervaring met je delen. Nadat onze tuin voor mij niet meer bruikbaar was, ben ik vier hoog achter op het balkon wat zaadjes in potten grond gaan stoppen. Geen gekochte zaden, maar zelf gedroogde zaden uit eerder gegeten voeding en ook wat geruilde stekjes. 


Zoals jullie eerder hebben kunnen lezen begonnen binnen no-time de zaadjes te groeien en kreeg ik al snel heuse plantjes met bloemen erin. Niet veel later kwamen er eerste vruchten uit de bloemen gegroeid en was het eigenlijk niet meer dan wachten, verzorgen, wachten en verzorgen. Vooral het wachten, het geduldig kijken hoe de groene vruchten stukje bij beetje begonnen te kleuren, was af en toe een behoorlijke opgave. Want wat wil je na alle zorg graag je tanden zetten in een zelf verbouwde vrucht, alleen al om die eerlijke en pure smaak te ervaren!


En ja hoor, mijn wachten werd uiteindelijk prima beloond. Met een paar kilo tomaten, een flinke bos basilicum, cherrytomaatjes en twee tot drie gevulde handen met rode pepers heb ik een heerlijke basis voor een zelfgemaakte tomatensaus. En niet te vergeten de aardbeitjes natuurlijk, waarvan ik bijna elke dag wel een beetje heb kunnen snoepen..  ;o)


Komend jaar hoop ik wat eerder mijn weer zelf gedroogde zaadjes in de grond te kunnen steken, zodat ik mogelijk nog meer en beter kan genieten van mijn zelf verbouwde voedingsmiddelen. Daarnaast ga ik op mijn gemak een leuk en voor mij passend systeem verzinnen om wat meer verschillende kruiden op te kweken. Kruiden zijn immers enorm goede leveranciers van nodige bouwstoffen voor een goed en gezond lichaam. Wie wil dat nu niet binnen handbereik?


Op jaarbasis zijn het natuurlijk geen grote aantallen die je verwerkt of grote bedragen die je uit spaart op je boodschappen. Maar hoe je het ook bekijkt: alle kleine beetjes helpen  ;o)

maandag 2 september 2013

In het gareel

Toch kan ik niet anders zeggen dan dat ik het weer heerlijk vind om in het schoolritme te (moeten) zitten. Op tijd uit bed, de hele dag nog open voor je, de dagelijkse wandelingen met het opsnuiven van frisse buitenlucht.. Nee, mij hoor je niet klagen!

Nu oudste een klas hoger is gegaan, behoort ook hij inmiddels tot de groten der schoolbanken. Trots als een pauw, maar aan de andere kant ook wat bibberig voor wederom een grote, spannende verandering in korte tijd, heeft hij vandaag zijn eerste schooldag prima weten te doorstaan. Moe maar voldaan ligt hij eerder dan normaal op bed en is binnen no-time als een blok in slaap gevallen.

Jongste zit werkelijk midden in haar 'twee is nee'-periode en weet me door de dag heen flink de handen in het haar te krijgen. Wat een ondeugd! Het is haar ook flink van haar snoetje af te lezen  ;o)  Nog heel even en dan mag ook zij haar eerste stappen naar school gaan zetten: twee halve dagen in de week naar een peuterspeelzaal. Wat zal het haar goed doen!


Zelf heb ik ook mijn draai weer terug weten te vinden en ben ik inmiddels ook weer van start gegaan met een makkelijk breiproject. Met oog op de winter en dit keer met een voor mij weer hele nieuwe steek, vind ik het heerlijk zo mijn avonden door te brengen. Leuk ook om steeds weer iets nieuws te ontdekken!

En natuurlijk heb ik de afgelopen zes weken niet helemaal stil gezeten en heb ik weer tal van tips en trucs opgedaan om met jullie te delen. Binnenkort iets wat ik leerde van Anastacia aka Ana.. Je weet wel.. de smoorverliefde jongedame uit het welbekende boek van 'Mr. Grey'...