Pijpestelen

Het was droog. Met 'hier en daar een bui' durfde ik de wandeling vanmorgen wel aan. De regenkap onder in de wagen en voor de zekerheid mijn pet voor een te vallen druppel er ook maar bij. De heenreis was heerlijk. Net niet te koud, heerlijk babbelend, kijkend naar de vele kleine lichtjes in en om de huizen. Genietend van dit alles bedenk ik me dat we zaterdag alweer de kortste dag van dit jaar hebben. Na zaterdag worden de dagen langzaampjes aan alweer wat langer.. Wat gaat het allemaal toch snel hé?

Op te terugweg haal ik voor vanavond wat verse boontjes en zie bij het naar buitengaan dat het wat druppelt. Voor de zekerheid doe ik vast de regenkap over de wagen, wat een tel later niet voor niets bleek te zijn. Want het kwám me naar beneden! Maar goed, geen andere keus en gewoon lekker op weg naar huis.

Na een minuut of tien zie ik steeds minder mensen op straat, het lijkt haast uitgestorven. Mijn broek begint hier en daar wat plakkerig rond mijn benen te zitten, wanneer ik een sporadisch voorbij komende fietser zo'n enorme vaart zie hebben, dat die vast als doel gesteld heeft tussen de druppels door te racen. Ik daarentegen wandel rustig verder en geniet van de rust om ons heen. Aan het geluid van de regen merk ik dat de druppels nu wel een grotere omvang moeten hebben gekregen, maar het deert me niet veel. In gedachten kom ik alvast thuis, doe mijn natte kleding uit en zet de verwarming wat aan. Terwijl de woonruimte zich verwarmd, zet ik de ketel voor wat thee op het vuur en pak er vast een speculaasje voor bij.

Niet veel later ben ik thuis, doe wat ik in gedachten had en kruip samen met dochter op de bank. Even een momentje.. We genieten.. Buiten de regen, binnen de warmte. Om niet met lege handen te zitten pak ik oma's konijn er maar weer eens bij. Hoog tijd om dat lieve beestje nu eindelijk eens wat leven te geven. Zou het vandaag (na bijna een vol jaar in de kast te hebben gelegen) dan misschien toch gaan lukken?