First thing in the morning, she dresses for work, rolls up her sleeves, eager to get started.

~ Proverbs 31:17 ~

woensdag 28 november 2012

Onze eigen lappendeken (deel 5)

Tja.. met het schaamrood op de wangen, zal ik het zo maar omschrijven? Want wat is nu toch het geval:

Doordat ik zó in gedachten bezig ben geweest met het juist in elkaar zetten, het stap voor stap foto's maken en een juiste volgorde aanhoudend, ben ik stap 5 van de lappendeken finaal vergeten uit te voeren!  *Ü*

Stap 5 is het doorstikken van de deken (of de lappen over het gehele oppervlak nog eens aan elkaar zetten). Niet dat dit nu echt een vereiste is voor de deken, maar een leuk effect geeft het wel. Daarbij blijft de binnenvoering ook nog eens mooi op de plek zitten. Zeker dus een aanrader  ;o)


Je kunt de deken op de naad van de blokken nog eens doorstikken. Dat kan per regel, per twee regels, van de ene naar de andere kant, in een vierkant, diagonaal over de blokken, voetje breed naast de naden... Je kunt hier werkelijk alle kanten mee op. Pak gewoon de kant die jij het leukst vindt! Ik denk dat ik nu nog maar ga voor het alleen vastzetten op de 'kruispunten' óf het stikken van een vierkant (blokbreed). Maar eerst maak ik nog de laatste steken aan de bies. Kan ik de laatste stap volgende week weer vol trots aan jullie laten zien  ;o)

Lukt het jullie al zelf een deken in elkaar te zetten?

dinsdag 27 november 2012

In geval van nood: voedselvoorraad (2)

Mijn moeder denkt dat ik gek ben, opa kan het wel begrijpen en manlief vind het prima. Een tijd terug heb ik een kast wat uitgeruimd (niet zo moeilijk als je je hele huis eens goed onder de loep neemt en overtollig materiaal doorgeeft, verkoopt of weggooit) en plaats gemaakt voor onze (nieuwe) voorraad.

Nu had ik altijd al wel een kleine voedselvoorraad in de kast staan - gewoon om niet mis te grijpen - maar sinds kort houd ik er toch wel een flinke voorraad op na. En vanaf het moment dat ik dat doe (of liever gezegd: bijhoud) voel ik me een stuk rustiger. Dat bleek wel toen we door een grote storing aan de waterleiding net buiten het dorp onverwachts een paar uur geen water uit de kraan konden pakken en we de dagen erna het water voor het te drinken eerst goed door moesten koken. Maar wat heb ik nu dan zoal in die voorraadkast staan?


Vooral de makkelijk te bewaren en klaar te maken voedingsmiddelen als bruine-, witte- en kidneybonen, maar ook wat maïs en sperziebonen. Allemaal in blik, dat stapelt makkelijk weg en kan niet snel kapot vallen.
Wat ik nooit in huis had, maar voor nood nu toch ook in de kast heb staan, is bijvoorbeeld een blik ham en boterhamworst. Voor ons absoluut niet onze eerste levensbehoeften, maar misschien toch fijn om in geval van échte nood achter de hand te hebben. Zelfs een blik of wat kant-en-klare soepen staan in de rij *Ü*

In de badkamer heb ik de voorraad ook wat opgeschroefd. Hadden we eerst overal één extra van op voorraad, nu probeer ik er minimaal twee extra in de kast te hebben staan. Geld vreet het niet, alleen wat extra ruimte, maar aangezien we toch steeds minder aan het verbruiken zijn..  ;o)


In één ding moet ik wel duidelijk zijn: ik verwacht nu niet één-twee-drie een humanitaire ramp of iets dergelijks, maar denk wel aan een heel simpele en niet ondenkbare 'ramp'. Momenteel kan ik me veroorloven met elke boodschap een blik of twee extra mee naar huis te nemen; in geval van het wegvallen van ons inkomen lukt het me misschien niet eens een supermarkt te bezoeken... Snap je? Het is dus ook een soort van buffer voor moeilijke tijden.

Hoe ziet jouw voorraad er eigenlijk uit? Denk jij wel eens aan een mogelijke ramp? Of heb je juist nog een hele goede tip voor ons?

maandag 26 november 2012

Weest zuinig (2 van 5)

(uit het jaar 1942)

'Weest zuinig' zien we tegenwoordig boven vele artikelen in de couranten staan. En niet ten onrechte, want de grondstoffen voor vele gebruiksvoorwerpen worden met de dag schaarscher. Voor de fabrikanten wordt het dus hoe langer hoe moeilijker om hun artikelen te blijven fabriceeren en in den handel te brengen. Zeer zeker is de huisvrouw ook een belangrijke taak opgelegd om aan deze moeilijkheden zooveel mogelijk het hoofd te bieden. Onder deze artikelen valt eveneens ons werkmateriaal. En zegt U eens eerlijk: Behandelen wij ons werkmateriaal eigenlijk niet als stiefkinderen?


Om de zeem zooveel mogelijk te sparen, doen we verstandig om gebruik te maken van een ruitenwisscher met een strook gummi. We behoeven alleen dan de randen van de ruiten met de zeem na te strijken, waardoor de slijtage aanmerkelijk wordt verminderd. Past U vooral op bij het zeemen van glas in lood ramen! Waagt daar vooral geen nieuwe of nog goede zeem aan. Niets doet een zeem zoo spoedig sneuvelen! Voor dit karweitje zoeken we een oude vervanger op.

Het zal wellicht overbodig zijn erop te wijzen, dat de gewoonte van sommige huisvrouwen, om de zeem 'droog te slaan' tegen een muurtje, gelijk staat met het vermoorden van de zeem.

Om een spoedige slijtage tegen te gaan, wordt wel eens een geel stofdoekje tegen een der kanten genaaid. Ook kunnen we de kapotte zeemen met een andere oude verstellen.

Een zeem is een speciaal bewerkt dierenhuidje. Het is dus een soort leer. Om er dus zoo lang mogelijk plezier van te hebben, moeten we het niet laten verdrogen. We bewaren dus een zeem het beste op een niet te droge plaats. Zijn de zeemen vet geworden, dan weeken we ze eenige tijd in een wat lauw water met een flinke scheut ammoniak. Daarna wasschen we ze in een wat zeepsop en spoelen ze na in frisch water. Tijdens het drogen moeten we ze dan af en toe eens oprekken. Nooit mogen we een zeem met soda in aanraking brengen, daar dit de lap vernietigt. Dus ook geen sponzen reinigen in sodawater.

vrijdag 23 november 2012

On a rainy day

Je kunt je dag natuurlijk laten verpesten door het vallen van de regen, maar je kunt er ook voor kiezen er het beste van te maken  ;o)  Dus na vandaag in totaal een minuut of 80 door veel hard en zacht vallende waterdruppels te hebben gelopen, vond ik het voor vanmiddag wel prima en hield de deur voor de rest van de dag in het slot. Niemand er in, niemand er uit. Jongste naar bed en met oudste lekker een paar dikke knutselminuten aan de eettafel.

Uit de kast pak ik een opbergdoos, met daarin door de tijd heen verzameld papier. Dik, dun, wit of gekleurd, met of zonder ribbels en wat crêpe. Daarbij een bak stiften, potloden plus wat scharen en de pret kon beginnen. Maar wat maken we dan zoal?

Vandaag bereidden we ons vast voor op de komende maand. Sowieso nog een anderhalve week met veel gestuiter en vol verwachtingen, maar ook een maand van lekker snoepen en genieten van en met elkaar. Wat ben ik stiekem toch gék op die donkere, sombere dagen..


Maar goed, voor vandaag een ozo simpele pietenmuts gemaakt, met misschien nog wel véél meer plezier dan ik in eerste instantie verwachtte. Door een A4 in vier gelijke stroken te knippen, had ik genoeg voor twee banden voor om het hoofd. Een vierkante stuk crêpepapier niette ik eerst met de vier hoeken rondom vast en frutselde daarna de rest van de crêpe er wat in en zette ook deze vast.

Van iets dikker gekleurd papier maakte ik vier 'veren' en de pietenpet was compleet. Natuurlijk nog even op de foto en dan... Hopen dat Sint het harde werken waardeert en de schoentjes vanavond wat vult  ;o)

dinsdag 20 november 2012

Onze eigen lappendeken (deel 4)

Is het je gelukt alle eerder gemaakte stroken aan elkaar te naaien? Klopt het dat je nu al een aardig beeld hebt van hoe je deken zal gaan worden? En belangrijker nog.. ben je er al trots op?!  ;o)


Na het maken van de voorkant van je deken, is het nu zaak de achterkant en een eventuele vulling te gaan gebruiken. De keuze die ik zelf voor de achterkant heb gemaakt, is uiterst simpel: ik haalde op de markt twee meter stof met een doorsnee breedte. Niet te duur en zeker groot genoeg voor mijn deken.

Voor de vulling kun je verschillende materialen gebruiken. Bij de quiltwinkel of een stoffenzaak kun je speciale dekenvulling halen, maar voor mijn allereerste deken gebruikte ik bijvoorbeeld een oude, bewaarde 'voor-je-weet-maar-nooit' molton als binnenvulling. Wil je een lekkere deken om om je heen te kunnen slaan, gebruik de molton dan enkellaags. Ik was zo happig op een dikke vulling dat ik de molton dubbel gebruikte, waardoor het nu meer een vloerkleed, dan een omslagdeken is geworden.


Voor de deken die ik nu aan het maken ben heb ik weer een heel andere vulling gekozen. En eerlijk? Het bevalt me prima! Nu ik jullie (uiteraard) al een stapje voor ben, kan ik je zeggen dat ik het een héérlijke deken vind worden. Te heerlijk eigenlijk, want ik zou er zo zelf onder willen kruipen..  ;o)
Maar ik dwaal af.. Voor deze deken kocht ik een dekbed bij mijn favoriete zweedse woongigant. Ja, echt waar.. een dekbed. De dunste variant, met het leuke prijsje van slechts € 3,99! En ja.. ik nam er gelijk twee mee ;o) Welke vulling je ook gebruikt (misschien wel geen?), de volgende stap is de grote lappen aan elkaar te zetten.


* Leg de vulling van de deken op de grond of ander vlak oppervlak. Zorg dat je genoeg ruimte hebt om de lagen mooi glad neer te kunnen leggen.

* Op de vulling leg je de stof voor de achterkant, met de goede kant naar boven.

* Op de stof voor de achterkant leg je je zelf gemaakte toplaag, met de goede kant juist naar beneden.

Zet de lagen door middel van spelden rondom en eventueel in het midden vast en naai de deken aan vier zijden aan elkaar vast (weer 'voetjebreed'). Laat wel aan één zijde een stuk open, zodat je straks je deken nog kunt keren.


Na het aan elkaar naaien van de twee of drie lagen, knippen we de resterende stof weg en proberen we (op het gemak en met beleid) de deken binnenstebuiten te keren. Het 'draaigat' kun je gewoon open laten, dit werk je straks met het aanzetten van de band wel netjes weg.


Ook met deze stap wens ik jullie weer heel veel succes!

maandag 19 november 2012

Weest zuinig (1 van 5)

(uit het jaar 1942)

'Weest zuinig' zien we tegenwoordig boven vele artikelen in de couranten staan. En niet ten onrechte, want de grondstoffen voor vele gebruiksvoorwerpen worden met de dag schaarscher. Voor de fabrikanten wordt het dus hoe langer hoe moeilijker om hun artikelen te blijven fabriceeren en in den handel te brengen. Zeer zeker is de huisvrouw ook een belangrijke taak opgelegd om aan deze moeilijkheden zooveel mogelijk het hoofd te bieden. Onder deze artikelen valt eveneens ons werkmateriaal. En zegt U eens eerlijk: Behandelen wij ons werkmateriaal eigenlijk niet als stiefkinderen?


Dweilen, hoe vaak zien we ze niet mishandelen? De meeste exemplaren sterven een voortijdige dood, doordat we er niet op letten, hoe ze gewrongen moeten worden. Een dweil gaat minstens anderhalf maal zoo lang mee, als we er bij het uitwringen op letten, dat we de gekleurde streep, die in elke dweil is ingeweven horizontaal houden en daar omheen wringen. We kunnen ook zeggen: Wring steeds om de zoomen. Dit zijn n.l. de sterkste draden en op die manier hebben ze het minst lijden.

Na ieder gebruik spoelen we hem altijd even door in een emmer met schoon water en hangen hem dan buiten te drogen. We gooien hem dus niet weg als een nat hoopje, waar het weefsel naar hartelust kan gaan rotten.

Is onze dweil werkelijk zoo vuil geworden, dat hij met gewoon uitspoelen niet meer schoon te krijgen is, dan moet hij een groote beurt hebben. We weeken hem dan in wat lauw sodawater en waschen hem dan in het laatste waschsopje met de borstel en plank schoon.

zondag 18 november 2012

Wie helpt mij?

Op deze mooie herfstige en natte zondag hebben we hier alle vier een thuis-dag gehouden. Nu er meer gezinsleden in de lappenmand zitten, leek ons dat maar het beste om eens te doen. Niet om stil te zitten, maar om eens lekker een dag zonder klok en geren door te kunnen brengen. Tijd voor.. onszelf.

Voor mij was het een ideaal moment om weer eens achter de naaimachine te kruipen en toch maar eens door te gaan met mijn lappendeken. Jullie zitten tenslotte allemaal op stap 4 te wachten. Niet?  ;o)

Dus ging ik aan de slag. Papa met de kinders, mama zwalkend over de vloer met haar grote lappen stof en vulling. Achter het machine.. weer op de vloer.. achter het machine.. op de bank.. tot slot nog weer achter het machine en AARRGGHH!! Nog een kleine veertig centimeter te gaan voordat ik aan mijn laatste stap kan gaan beginnen en mijn werk loopt vast! En met vast bedoel ik ook echt.. VAST! De naald niet heen en weer te krijgen en gewoon scheef (tot bijna brekens toe) in mijn werk. Help! Dit is wat ik (ook na nog een keer of drie peuteren en herproberen) te zien kreeg als de naald naar boven kwam:


Wie weet wat het euvel is en hoe ik het kan verhelpen? Ik kreeg al de tip over het plaatsen van een andere naald. Is dat ook jullie idee? Wie weet het en wil het alstublieft met mij (en mogelijk anderen) delen?

Vertel ik jullie morgen weer een verhaaltje uit de jaren '40  ;o)

vrijdag 16 november 2012

Om een lang verhaal kort te maken

't Is niet wat het ooit geweest is hé? Mijn aanwezigheid hier op mijn blog. Niet dat het niet goed gaat, ik het te druk heb of geen zin; het zijn gewoon alle omstandigheden bij elkaar die er voor zorgen dat ik aan het einde van de dag de pc dicht laat en op de bank zak. Weliswaar met een handwerk op schoot, maar zonder jullie  *Ü*

Om jullie toch een beetje bij te praten: sinds een maand of twee rommel ik met mijn lichaam en de medicatie. Normaal schrijf ik jullie niet over mijn gezondheid, maar misschien begrijp je dan een beetje waarom mijn aanwezigheid wat minder is (geweest). Had ik in eerste instantie een maand of twee geleden een antibioticakuur nodig, bleek ik daar erg benauwd van te worden. Ik maakte de kuur wel af, maar na een maand stak hetzelfde probleem de kop weer op. Wederom dezelfde antibiotica, maar nu met een heftiger allergische reactie: ik moest direct stoppen, een ander antibioticum volgde. Hiervan kreeg ik twee bijwerkingen. Eén daarvan kon alleen bestreden worden met... een antibioticum, de derde in rij...
Met wederom allergische reacties tot gevolg (dit alles binnen één maand tijd), werd er als alternatief uitgeweken naar een antibiotica-zalf. Na ook die weer een maand te hebben gebruikt, zonder enig gevolg, heb ik vandaag als laatste redmiddel - voor de zoveelste keer - een antibioticakuur gekregen...  Hoe zal mijn lijf hier weer op reageren en (misschien nog wel het belangrijkste) haalt het middel nu eindelijk ook de kwaal nog eens weg?!


Je begrijpt misschien wel dat ik de laatste maand(en) letterlijk niet helemaal lekker in mijn vel heb gezeten. Desalniettemin ben ik natuurlijk wel gewoon bezig met het huishouden, zorg ik elke dag zo goed als mogelijk voor mijn waardevolle gezinnetje en houdt ik me nog steeds bezig met het aanleren van nieuwe 'skills'.

Wie het leuk vind om me door de week heen toch wat vaker kort 'te horen' kan zich sinds kort eventueel als mijn Twitter-volger opgeven. Jaja.. of ik het vol weet te houden weet ik niet hoor! Het is voor mij nogal een abracadabra allemaal. Maar zo nu en dan merk ik van mezelf dat ik het stiekem toch wel erg leuk vind om een kleinigheidje te delen. Net als deze foto vandaag bijvoorbeeld. Kijk maar  ;o)

Fijn weekend!

dinsdag 13 november 2012

Doorwerken

Kijk.. en dat is nu weer precies zo'n mooi voorbeeld van waarom ik zo graag op het www zit. Mijn vorige bericht bijvoorbeeld. Niet alleen mijn eigen(wijze) werkwijze, maar ook jullie prachtige ideeën en/of oplossingen komen hier bij elkaar op één plek te staan. Niet alleen ik, maar ook vele lezers zullen na het lezen van alle reacties vol zitten met (vernieuwde) inspiratie. Dank jullie wel!

En weet je wat ik ook zo leuk aan het www en het bloggen vind? Soms kom je door middel van één simpele klik op plaatsen waar je anders nooit zou zijn geweest. Zo vertelde Marion vrijdag over haar bodhran. Heb jij daar wel eens van gehoord? Ik nog nóóit. Het is een instrument. En wat voor eentje  ;o)  Het deed me terug denken aan de tijd dat ik persoonlijk een groots optreden bij mocht wonen van Michael Flatley. Kennen jullie die nog? Riverdance.. Lord of the Dance.. Heerlijk! Maar goed, ik dwaal af.. Marion dus met haar 'beloved instrument'.

Op haar bericht kwam een reactie van een anonieme lezer(ster), die verwees naar een nummer van The Corrs. Zo nieuwsgierig als ik ben.. Je begrijpt hem wel hé?  ;o)

photo: european movies
Ik vind het een aardig nummer, maar daar bleef het voor mij bij. Wat me veel meer trok was het sprekende gezicht van een dame rechts in de 'andere filmpjes rij'. En toen ik (óóóhhh zo nieuwsgierig als ik ben!) dáár op klikte!

Úren achter elkaar staat dat filmpje inmiddels al te draaien. Eigenlijk nét iets te hard van het goede, maar wat is dat lekkere muziek! Op de één of andere manier werk ik me ineens zó lekker door al die nare klussen in en om het huis heen, dat ik voorlopig de nummers nog maar veel hoop te herhalen.. en herhalen.. en herhalen.. Om vervolgens misschien toch ook de film maar eens op te speuren..  ;o)

Heb jij dankzij het www ook al bijzondere ontdekkingen of momenten mee mogen maken?

zondag 11 november 2012

Hoe bezuinig ik op gas?

(uit het jaar 1942)

Menige huisvrouw zal tegen het eind van de gasperiode wanhopige blikken slaan op de gasmeter. Ze heeft al zoo dikwijls de zucht geslaakt: "Nou ben ik toch al bijna aan 't eind van m'n rantsoen en ik kan beslist niet zuiniger zijn." Als dat werkelijk zoo is, dan ziet het er slecht voor haar uit. Ze heeft straks kans een hooge boete te krijgen en bovendien nog afgesneden te worden van de gastoevoer, zoodat ze dan heelemaal met de handen in't haar zit. Je kunt nu eenmaal met de huidige brooddistributie niet de heele dag brood eten. Ik denk zelfs, dat er niet veel moeders zullen zijn, die niet bij de broodmaaltijd een warm hapje moeten geven, willen de hongerige magen voldoende gevuld zijn! U heeft dus meer gas noodig dan het vorige jaar, terwijl U daarop ook nog 25% moet bezuinigen! Vooral voor moeders, die altijd al zuinig aan doen, valt dat niet mee!



Ook nu - zo'n 70 jaar later - moeten we elke jaar meer voor ons gas betalen. In de afgelopen 10 jaar zijn alleen al deze kosten zo goed als verdubbeld. Om hier thuis het gasgebruik (en dus onze rekening) zo laag mogelijk te houden, houd ik graag rekening met een paar kleine dingen. Zo zet ik aardappels en groenten altijd op met een dun laagje water en niet met zo veel dat de aardappels helemaal onder water staan. Dat zorgt er voor dat het water eerder aan de kook is en we (uiteraard) direct ook minder water verbruiken.

Aardappels worden bij mij thuis niet in zijn geheel opgegeten. Dat is dan ook precies de reden dat ik ze niet geheel of gehalveerd kook. Mijn aardappels gaan in kleine stukken in de pan, waardoor ze eerder gaar zijn en ik het makkelijk met een klein kwartiertje gasverbruik af kan.

Het deksel zit altijd strak op de pan. Komt er toch stoom uit de pan, dan staat de vlam te hoog en betekend dit verlies van warmte. Bij het aan de kook brengen van het voedsel, bedekt mijn gasvlam tot maximaal ¾ van de bodem van de pan. Zo gaat er aan de buitenkant van de pan geen warmte van het gas verloren.

En tot slot gebruiken we zo vaak als het kan rauwe groenten. In de koude wintermaanden zijn rauwe salades niet altijd even aantrekkelijk, maar een stevige stamppot rauwe andijvie, spinazie, witlof of raapstelen?

Denk jij wel eens na over je gasverbruik?

woensdag 7 november 2012

Onze eigen lappendeken (deel 3)

Alles was klaar. De foto's, de pc, een grote kop thee.. Maar ik kreeg me toch een hoofdpijn! Zo één waarbij je van narigheid je ogen liever even niet meer open wilt doen en je beter je hoofd niet te ver voorover kunt bewegen...  Dus liet ik alles maar staan zoals het stond, pakte een paracetamolletje en liet me achterover op de bank ploffen. Oudste bij een vriendje, jongste op bed, twee kussen in mijn nek, BBC op Bargain Hunt en even, héél even..  Maar ik ben er ook vandaag weer; zij het wel wat later dan normaal  ;o)  Ga je weer mee?

Voor de maak van onze eigen lappendeken hebben we eerst al de stoffen uitgezocht, daarna de benodigde lapjes in een zelfgekozen figuur gesneden of geknipt en de laatste keer hebben we het over het 'proef-leggen' en in stroken naaien van die lapjes gehad. Hieronder heb ik het nog eens voor je in beeld gezet.

Lapjes knippen
'Proef-leggen'
Markeren
Per strook bundelen

De volgende stap die we gaan maken is het aan elkaar zetten van die gemaakte stroken. Nu heb ik in eerste instantie een beeld in mijn hoofd gehad van een 90 x 200 deken. Bij het 'uitleggen' van de vierkantjes was ik ook nog tevreden, maar toen ik eenmaal de stroken aan het naaien was, vond ik het toch wat aan de smalle kant. Onder het genot van - pak-hem-beet - een litertje of drie aan thee, tipte mijn vriendin me dat ik natuurlijk best de stroken nog kon herschikken. En yes.. why not? Het is tenslotte mijn deken?

Vanmiddag (nog voor de hoofdpijnaanval) legde ik mijn gemaakte stroken nog eens uit over de vloer, maar haalde van de lengte twee stroken af. Deze legde ik er aan de zijkant naast en ja hoor.. dit beeld beviel mij veel beter  ;o)


Op dezelfde manier als we eerder de vierkanten in stroken naaiden, zetten we nu de stroken aan elkaar vast. Zorg er voor dat de naden goed gestreken zijn, speld de naden op je gemak netjes op elkaar en haal de stroken daarna weer 'voetje-breed' onder je naaimachine door. Piece of koekje, niet?  ;o)


Laten we dan maar snel weer aan de slag gaan. Want moet je eens zien wat je al krijgt van twéé aan elkaar genaaide stroken... Succes!

maandag 5 november 2012

Poetsbeurt

Een klusje waar menig man of vrouw de neus voor ophaalt: het poetsen van de schoenen. Toch is het verstandig je schoenen van tijd tot tijd even apart te nemen voor een poetsbeurt en inspectie.


Hoe vervelend het misschien ook lijkt, het poetsen van de schoenen zorgt er voor dat ze langer mee gaan en we dus minder vaak een nieuw paar aan hoeven te schaffen. Als je het leer soepel houdt, krijgt het nagenoeg geen kans om uit te drogen en zullen er niet zo snel breuken of scheurtjes ontstaan. In een tijd waarin we allemaal meer en meer op de centen zullen moeten gaan letten, is het dus niet eens zo gek om er een poetsdoos op na te houden. En de kosten zullen het niet zijn: een oude doek, een borstel en wat vet. Denk aan een zwarte, een bruine en een transparante kleur en je kunt zo goed als al je schoenen onderhouden. Maar hoe ging dat ook alweer?

Om te beginnen maak je de schoenen schoon van vuil zoals bijvoorbeeld zand of modder. Dit kan door middel van een (tanden)borstel of vochtige doek. Laat bij gebruik van het laatste de schoen wel eerste even goed drogen voordat je aan het smeren gaat.

Breng de (gekleurde of transparante) schoensmeer aan op de schoen (ik gebruik hiervoor een oude theedoek) en smeer het vet goed uit. Laat daarna het vet wat in de schoen trekken en poets het met een - liefst wat harde - borstel uit.


Probeer alle schoenen één keer per week (iedere zaterdag vóór de zondagse kerkgang?) een goede poetsbeurt te geven en je kunt er wel van uit gaan dat ze jaren langer mee zullen gaan. Wie zou daar niet in willen investeren?

vrijdag 2 november 2012

Om op te vreten

't Is me gelukt! Mijn eerder gedroogde appeltjes zijn klaar om gegeten te worden  ;o)


Fijn weekend!

Onze eigen lappendeken (aanpassing)

Ik ben door een expert op de vingers getikt..  *Ü*

Je moet als je met de naaimachine werkt juist wél van begin tot einde van het lapje naaien! Dan zit het begin en het eind straks in de naadtoeslag. Ook is het handig als je je steeklengte een beetje kleiner maakt.

Dank je wel!