Mag het een onsje meer zijn?

Hier in het westen zijn we na vandaag toe aan de laatste week voor de zomervakantie. Met nog maar 6 dagdelen op de agenda, zal voor onze kinders de langverwachte vakantie dan eindelijk gaan beginnen.

Ik moet zeggen dat je het aan de kleuters al aardig kunt merken. Ze zijn over het algemeen allemaal behoorlijk moe, wat verward door de naamloze stoeltjes, beduusd van de lege lokalen en baldadig door wat er staat te gebeuren. Les geven wordt er nauwelijks nog gedaan, er staan nu bijna alleen nog spelletjes en uitjes op de agenda. Schoolreisjes, levend ganzenbord, poppenkast en vossenjacht. Zo maar een paar voorbeelden van wat ze bij ons op school voor deze week hebben gepland.

Maar ook voor de ouders komt er verandering aan. De lokalen moeten schoon, het speelgoed goed gewassen. Werkstukken gaan mee naar huis en natuurlijk de niet te vergeten vrije weken die op welke manier dan ook overbrugd moeten gaan worden.

Zelf heb ik eigenlijk nog geen concrete plannen voor al deze vakantieweken. Waarschijnlijk worden het (naast een korte vakantie) wat standaard uitjes naar het zwembad, een dag naar een grote speeltuin of de (kinder)boerderij.

Wat Mama wel in gedachten heeft gehaald is het "breien tot ze een ons weegt"-principe. Of ik blij ben met dat ene onsje weet ik niet, maar zin om maar klakkeloos wat steken te zetten heb ik wel. In de oude doos vond ik een bol ... euhhh ... wol? Nee.. dat is het volgens mij niet. Katoen mischien? Anyway... ik vond de bol, pakte (natuurlijk een hele foute) naalden nummer 7 en zette zomaar een stuk of 50 steken op de naald. Na het breien van een paar banen bedacht ik me dat dit wel eens een lekker luchtig zomers sjaaltje zou kunnen worden.

Of dat het uiteindelijk ook een sjaaltje zal gaan worden weet ik niet, maar op deze manier (het lekker klakkeloos en onnadenkend breien) kom ik de voorspelde tropische zomerdagen vast wel door  ;o)

Ik wens jullie graag een zonnige week toe!

Zaterdag ~ weegdag

- 2 kilo na één week op mijn eten letten. Joepie!!

Culitrip ~ Choco Toffees

Lieve schatten, dank jullie wel voor jullie reacties op mijn vorige blog. Hartverwarmend! En wat "fijn" om te lezen dat er meer van die warhoofden zijn  ;o)  Het doet me (steeds weer) erg goed jullie reacties te mogen lezen...

Ik heb trouwens voor mijn gevoel gekozen en heb inderdaad het gesprek afgebeld. De "rommel" laat ik nog even liggen, misschien komt er toch nog een webwinkel, dat spookt al heel lang door mijn hoofd. Maar voorlopig nog even niet. Dank jullie wel voor de tips daarvoor!

Maar dan nu... het zo lang naar uitgekeken culitripje naar de Choco Toffees. Ook zo benieuwd hoe het ging? Kijk maar mee:

Eerst de ingrediënten. Als je het mij vraagt... goed voor de lijn?

Maar goed, we gaan van start... de suiker, melk en boter laten smelten,

even laten doorkoken en de chocolade erbij,

met direct de marshmallows.

Van het vuur halen en blijven roeren tot alles met elkaar vermengd is

en vervolgens in het bakblik gieten.

Nu alles af laten koelen en het nog eens twee uurtjes in de koelkast zetten. Een kind kan de was doen! En daarna kan het smullen beginnen. Nou ja...

Waar zijn nou die lekkere dikke stukken van de voorbeeldfoto gebleven?!  :o(

Ach... kindlief aarzeld geen moment... Dan maar zo  ;o)

Want smaken doet het wel!

Conclusies wat betreft deze trip:

    - mijn steelpan is véél te klein

    - een bakblik van 18 cm doorsnee zal waarschijnlijk beter werken

      (deze is 24 cm)

    - mijn (nieuwe, goedkope) Xenos bakblik moet duidelijk vervangen

      worden. Deze is werkelijk van flut kwaliteit en lekt aan alle kanten

    - deze toffees gaan we zeker nog eens maken, maar dan wél met het

      juiste gereedschap

En dan de laatste conclusie:

    - lijnen hoeft absoluut niet saai en smakeloos te zijn!  ;o)

Weight Watchers Choco Toffees

Vet een bakblik (18 cm) in met 2 koffielepels olie.

Doe 175 gram bruine suiker, 170 ml melk en 25 gram roomboter in een steelpan en breng al roerend aan de kook. Laat het daarna op middelmatig vuur en onder af en toe roeren nog 4 minuten doorkoken.

Voeg vervolgens 350 gram donkere chocolade en 100 gram marshmallows toe. Haal het geheel van het vuur en roer tot er een gladde massa ontstaat.

Verdeel de chocolademassa over het bakblik en laat afkoelen. Zet het daarna nog twee uren in de koelkast.

Verdeel de chocolade in 36 stukken. Smakelijk!!

(bron: Weight Watchers)

Eerste bos

Of is het struik? Krop? Struik geloof ik... toch?

Anyway... het is de eerste voor dit jaar en vanavond gaat 'ie op tafel. Manlief nam het gisteren mee van de tuin, waar hij bij thuiskomst eigenlijk meteen wat spijt van had gekregen. Hij is namelijk niet zo'n liefhebber van andijvie  ;o)

Maar vanavond voor ons dus een lekkere stamppot van aardappelen en rauwe andijvie. Inmiddels staat de andijvie gesneden en -als het goed is- zonder al te veel beestjes klaar (in gedachten zie ik mijn moeder al gruwelen bij de gedachte)  ;o)

Bij de stamppot een voorgebakken gehaktballetje uit de diepvries en volgens mij is de tafel dan vanavond aardig budgetvriendelijk gedekt. Denken jullie (tegenwoordig) aan de vele smakelijke seizoensgroenten?

Waar te beginnen?

Ik heb vandaag zó veel te vertellen, dat ik niet eens weet waar ik mee zal beginnen...  mijn aangepaste moestuinlijst dan maar?

Vorige maand hadden we een kropje sla uit de tuin mee, die heb ik er nog even bij gezet. Verder hebben we vandaag nog een paar radijsjes mee kunnen nemen (ze zijn lekker!!), trokken we de eerste en enige kroten uit de grond en scoorden we een behoorlijke bak vol met aardbeien. Een beetje van onszelf en een beetje van de buurman. Mjammie!

Verder kregen we vandaag via via een aantal plantjes aangeboden: broccoli, spruiten, vleestomaten en gele tomaten. Die laatste hebben we nog nooit gezien of gegeten, dus we hebben er voor dit jaar weer een leuke uitdaging bij  ;o)

Ik heb voor jullie trouwens wat foto's gemaakt:

Om te beginnen onze bintjes,

ons we-weten-niet-wat-we-hebben-gekregen-veld,

al heuse appeltjes in onze boom!

en tot slot onze licht gekleurde aalbesjes.

Het grootste werk van vandaag was wel het verwijderen van het onkruid. Wat een karwei! Maar nu staat het er weer piekfijn bij en zijn we trots op wat we (zonder enige know-how) voor elkaar hebben gekregen.

Eenmaal thuis heb ik (hoe kan het ook anders) een heerlijke verse groentensoep gemaakt. Met een lekkere bruine boterham er bij hebben we héérlijk gegeten.

En die vandaag gescoorde aardbeitjes?

Die staan inmiddels klaar voor mijn maandagmorgenbeschuitje. Smullen!!  ;o)

Eerste oogst

Eindelijk... eindelijk kunnen we beginnen met het "innen" van de energie die we in de moestuin hebben gestoken. Niet dat dat (wegens omstandigheden) al zo lekker veel is geweest, maar we hebben toch al aardig wat uurtjes in de tuin door gebracht.

Zo juist hebben we dus onze eerste oogst uit de moestuin mee kunnen nemen: 241 gram radijsjes. Mooie rode en vooral ronde radijsjes. Met gelukkig maar twee open gespleten exemplaartjes er tussen, hebben we voor morgen een heerlijke lekkernij op brood.

Ook nagenoeg alle andere groenten en fruit hebben na de paar overvolle regendagen een behoorlijke groeispurt gemaakt. Met daarbij natuurlijk ook juist die plantjes die je liever niet tussen je zaaigoed ziet staan: onkruid. Maar ja, dat weet je met een tuin hé?

Met de komende dagen weer wat meer zon en vooral wat minder regen in het vooruitzicht, hopen we de tuin weer onkruid vrij te krijgen en zal ik voor jullie weer eens een paar plaatjes van de opkomende heerlijkheden schieten. Er zitten zelfs al hele kleine appeltjes in ons boompje!  ;o)

Maar eerst gaan we genieten van een glaasje wijn met wat lekkers. Mooie avond en gezellig weekend allemaal!

Gouden gift

Mama krijgt veel. Vooral van moeders heeft ze in de loop van de jaren al vele spulletjes in huis gekregen. Van handdoeken tot aan onderbroeken, van wekelijkse tijdschiften tot heerlijk ouderwetse romans en van schoonmaakmiddelen tot aan mooie decoratie materialen. Zo ook weer vandaag. Hélemaal in mijn smaak, helemaal in mijn stijl. Vind je het niet práchtig?

Ik kreeg (onder andere!) een zwaar donkerbruin voetje met daarop een charmant bruin/beige gestreept kapje. Samen met mijn al oude snoezige vogeltjes staat het voor mijn bruin/beige behang te pronken. Sjiek-de-friemel hé?  ;o)

Dank je wel lieve mam, je bent een enorme schat. Ondanks dat ik het niet elke dag tegen je zeg, je moet weten dat ik enorm veel van jou (en jullie) hou.

Dank jullie wel!

Goede voorbereiding

Ondanks dat we geen cent te makken hebben, elke maand nog steeds de eindjes aan elkaar moeten knopen en we er soms echt geen gat meer in zien, blijven we dromen. Dromen, dromen, dromen. En wat me daar vandaag bij helpt, zijn de boeken die ik vanmiddag uit de duizenden bibliotheekboeken wist te vissen.

Journaliste Martine Kruider schreef in 2008: Boerin. en in 2009: Ik ben boerin! Beide boeken heb ik nu voor me liggen en om heel eerlijk te zijn... lovely!! Vooral het laatste, lees maar:

(...)  Terug naar de scharrelkinderen. Die van mij vermaken zich met een graspriet. Of een oude plank in de tuin. Een bult modder of afgeknapte takken  (...)  Ze gaan in bad en op tijd naar bed. Aiii.. en daar spat de luchtbel van het gemak van scharrelkinderen even uiteen bij het kleine mannetje. Je denkt bij een boerderij misschien aan rust en vrede en stilte... Maar onze kleine boer brult elke avond zijn longen uit het lijf om in die vredige slaap te kunnen vallen. Net zoals veel kinderen doen op een flat, in een grachtenpand, de Vinex-wijk of in een twee-onder-een-kapwoning in een hippe buitenwijk. Toch blijft er weer één groot verschil tussen mij en stadsmoeder: als mijn kinderen huilen, hoort niemand het.  (...)

Kijk... en daar houd deze Mama dan weer zo van. Van die lekker nonchalant geschreven boeken. Héérlijk!

Ik hou bij deze de Theeroos even voor wat het is (wel spannend boek hoor!) en nestel me met het boerinnendagboek van Martine op de bank. Me having fun!  ;o)

Oh! Bijna vergeten... mijn verzoeningsstitch is goed ontvangen hoor! Zeer goed...  *Ü*

De verzoening

Van de week schreef ik er al over: de stitcherie die bij het maken er van steeds meer voor me ging betekenen. Je hebt soms van die periodes. Het gaat up, maar soms ook wat down. Dat laatste hebben helaas ook wij binnen ons gezinnetje mee moeten maken. Maar zoals het bij zo velen gaat, is het gelukkig ook bij ons gegaan.

Om onze "verzoening" te bezegelen ben ik een dag of twee geleden ongemerkt begonnen met het maken van een stitcherie die ik al wat langer in huis had liggen. Op een ruwe linnen restlap nam ik het via Cindy ontvangen patroon over en begon met mijn vertouwde draadje DMC 838.

Na het stitchen kiepte ik vanmorgen mijn knopendoosje om en begon wat knoopjes bij elkaar te zoeken. Zou ik het handwerkje zonder kosten in elkaar kunnen draaien?

Het resultaat mag er wat mij betreft wel degelijk zijn  ;o)

De stitcherie staat nu te pronken in onze boeken- alias servieskast. Ben benieuwd of het gewaardeerd zal worden. Wat jullie?  ;o)

Ben je ook weg van het patroon voor deze liefdevolle stitcherie, dan kun je dit heel makkelijk tegen een geringe vergoeding via een email bij Cindy bestellen.

Culitrip ~ Roerbak van kip met cashewnoten

Je hebt ze de afgelopen dagen vast wel langs zien komen, als sneeuw voor de zon zou ik haast zeggen: de pluisjes!

Dat is de reden waarom ik er even tussenuit ben geweest. Gewapend met puffer, tabletten en neusspray probeer ik de afgelopen dagen mijn longen en luchtwegen wat open te houden en voel me daarbij allerbelabberdst. Maar ik ben er nog hoor!  ;o)

Vandaag wil ik jullie weer deelgenoot maken van opnieuw één van onze reisjes binnen culi-land. Dit keer heb ik er een chinees kookboek op na geslagen en heb ik een eenvoudig, maar zeker smakelijk gerecht op tafel weten te zetten. Zo smakelijk dat er niet veel van het vierpersoonsgerecht over bleef en ik van de week waarschijnlijk het zelfde boek er weer op na zal gaan slaan  ;o)

Op crea-gebied ben ik momenteel bezig met een voor mij (nu al) waardevolle stitcherie. Het hoe en wat hierover laat ik jullie zien als het helemaal klaar is. Het is in ieder geval wel weer in mijn favoriete bruintint (DMC 838) en dit keer ook weer op een grof (rest)lapje linnen.

Het tasje ligt er eigenlijk nog steeds hetzelfde bij als toen Jantine het van de week bij me achter heeft gelaten. Door het pluizen-gedoe van de afgelopen dagen, heb ik er totaal geen zin en puf in gehad. 

Het weekend is jammer genoeg weer voorbij dames, ik wens jullie graag allemaal een fijne week toe!

Ook Mama...

... loopt wel eens achter de feiten aan.

Via de mail kreeg ik al een aantal keer de vraag hoe ik dat toch doe, het huishouden en alle rompslomp er omheen. Nou, vandaag zal ik ens een tipje van de sluier voor jullie oplichten. Maar schrik niet hoor!  ;o)

Nadat zoonlief op school is afgezet, hobbel ik door naar de röntgenafdeling om wat routine foto's voor de longarts te laten maken. Van daaruit fiets ik naar de groentenboer voor wat appels en wat sla. Woensdagmiddag is sinds vorige week gebombardeerd tot kookmiddag en aangezien ik vanavond wel wat verse appelmoes bij de gebakken aardappeltjes lust... (don't you lóve kliekjes?)  ;o)

Eenmaal thuis ligt er wat was (ahum) op me te wachten,

is de strijkmand overbevolkt, lijkt poes haar kontje in de kribbe te hebben gegooid en laat mijn lijf me subtiel weten dat ik wel degelijk wat mankeer.

Het maakt me nu werkelijk even niets uit. Vanmorgen neem ik eindelijk weer eens wat tijd voor mezelf. De ramen en deuren gaan straks lekker open, mijn favoriete muziek mag weer door de kamers klinken en misschien draai ik zelfs nog wel even een was. Maar eerst en bovenal gaat Mama eens uitgebreid tutten en lekker onder de douche.

Voor nu is het Mama-time. YEAH!  ;o)

After Mama-time:
Uitgetut stop ik een wasje in de machine en laat het draaien. Al lopend door het huis, geef ik vandaag John Fogerty de eer me bij te staan en bedenk ondertussen waar ik moet beginnen. Help! Bij het begin dan maar.

Al heupwiegend en neuriënd ruim ik de keuken op, maak de vaatwasser leeg. Onder het wegzetten van de schone vaat pak ik een vuilniszak en gooi wat prullenbakjes leeg. Al het bij elkaar gespaarde glaswerk zet ik vast in een tas en de vuilzak plant ik buiten naast de deur. Vanmiddag brengen we het direct even weg. De frisse wind waait inmiddels letterlijk door het huis als ik me bedenk dat ikzelf en de plantjes al een tijdje geen water meer hebben gehad  ;o)

Op het gemak dek ik vast de tafel en tik een berichtje over mijn verlopen ochtend. De wasmachine geeft aan klaar te zijn met de eerste draai en ik haal direct de was er even uit. De tweede gooi ik er toch maar snel achter aan, maak mijn berichtje voor jullie af en zet de pc en radio uit. Op de fiets kachel ik in het zonnetje naar school, thuis eten we samen een bammetje en hang ik de twee wassen buiten op.

Mama is aan kant en onze quality-middag kan van start. Héérlijk!

Zomaar een dag uit Mama's leven...  ;o)

Geen weg terug...

Máánden lag het te wachten op haar eerste steekjes... Steeds wist ik mezelf er weer van te overtuigen dat ik er beter nog maar niet aan kon gaan beginnen. Uit angst om zo'n leuk project te laten eindigen als faalproject bleef het daarom al die tijd maar liggen waar het lag. Tot vandaag. Want je kunt natuurlijk wel eens een kei in de handwerktechnieken bij jezelf uitnodigen... dan moet je er uiteraard ook aan geloven!

Dus na een kop thee met (jaja, alweer) zo'n lekkere zelfgemaakte pompoenmuffin en vele verhalen over en weer, sprongen we op van de gezelligheid en baanden ons een weg naar mijn hobbyhokje. Daar streken we samen (wederom met een kop thee) gewoon weer gezellig neer en gooiden ons, na een snelle tussen-schooltijden-door-lunch, op het uitwerken van dit zo ontzettend leuke knutselpakketje.

Onder toeziend oog van mijn persoonlijke handwerkjuf moest ik na het uitvogelen van de werkbeschrijving laten zien wat ik van de dag had opgestoken en kreeg als opdracht een zelfde lapje te snijden als het voorbeeld dat zij mij eerder gaf. Jammer maar helaas zat de tijd er hierna op en was onze eerste ontmoeting inmiddels een feit geworden.

Met daarbij ook direct het feit dat ik nu natuurlijk op geen enkele manier meer onder dit handwerkje uit kan komen... Da's dan wel weer jammer...  ;o)