I know God won't give me anything I can not handle,
I just wish He didn't trust me that much
Mocht je nog een plekje op je gebedslijst over hebben...
dinsdag 12 maart 2013
maandag 11 maart 2013
Bijhouden werkt
Omdat jullie mij twee jaar terug zulke lieve berichten, felicitaties en cadeautjes hebben gestuurd, wil ik jullie onze heuglijke gebeurtenis van gisteren niet onthouden:
Maar vandaag is het gewoon weer maandag. Zoals elke maandag gaan er wassen in de machine, neem ik de meterstanden op, geef ik mijn planten water, maak ik een pakketje van ons oud papier en haal ik alle vuilbakken leeg. Kleine klusjes, maar altijd op de maandag. Heerlijk! Zo weet ik dat die klusjes minimaal eenmaal per week gebeuren, blijft het opgeruimd in huis en eenmaal ingebakken gaat een routine er nauwelijks nog uit.
Vandaag ligt mijn planning iets anders: ik heb wat meer wassen weg te werken en de strijkstapel liegt er ook niet om. Reden? Een haperende en uiteindelijk kapotte wasmachine :'( Net als de zorgkosten van afgelopen twee maanden een flinke hap uit ons budget. Maar met een gezin en zonder wasmachine, wie doet dat vandaag de dag nog? Dus het weekend toch maar op pad. Met als gevolg een nieuwe up-to-date machine in huis.
Maar even terug naar de wekelijkse opname van de meterstanden. Een maand of zes geleden ben ik gestopt met het gebruiken van onze vaatwasser. Hier en daar gemopper van manlief, maar de vaatwasser had na ruim tien jaar zijn beste tijd gewoon gehad. Toch besloot ik - met oog op mijn lichamelijke toestand en mijn man die steeds later thuis kwam van zijn werk - de vaatwasser weer in gebruik te nemen.
Niets vermoedend bleef ik elke week de meterstanden noteren. Na een keer of vier kwam ik tot de ontdekking dat ons verbruik na die tijd met ruim tien eenheden omhoog was gegaan. Mijn man zei dat niets; hij wilde financiële cijfers horen. Prima! Dat regelt moeders wel even.. ;o)
Bij het blijven gebruiken van de vaatwasser zouden we qua elektriciteit per week gemiddeld een euro of drie extra kwijt zijn. Per jaar praat je dan toch over zo'n € 150,00. Het waterverbuik is geen factor in deze berekening: die blijft verbazend genoeg hetzelfde. Wie beweerd nu nog dat met de hand wassen duurder is?
Met het halen van de nieuwe wasmachine, hakte ik daarom maar direct een knoop door: de oude wasmachine gaat (uiteraard) weg, maar nu we toch naar de stort gaan...
Zo staat de nieuwe wasmachine niet meer in onze toch al kleine badkamer, maar in de keuken, op de plaats waar eerst de vaatwasser stond. Whoot! Wat zal dit alles met de meterstanden (en dus ons verbruik en de rekening) gaan doen? Ben zó benieuwd!
Maar vandaag is het gewoon weer maandag. Zoals elke maandag gaan er wassen in de machine, neem ik de meterstanden op, geef ik mijn planten water, maak ik een pakketje van ons oud papier en haal ik alle vuilbakken leeg. Kleine klusjes, maar altijd op de maandag. Heerlijk! Zo weet ik dat die klusjes minimaal eenmaal per week gebeuren, blijft het opgeruimd in huis en eenmaal ingebakken gaat een routine er nauwelijks nog uit.
Vandaag ligt mijn planning iets anders: ik heb wat meer wassen weg te werken en de strijkstapel liegt er ook niet om. Reden? Een haperende en uiteindelijk kapotte wasmachine :'( Net als de zorgkosten van afgelopen twee maanden een flinke hap uit ons budget. Maar met een gezin en zonder wasmachine, wie doet dat vandaag de dag nog? Dus het weekend toch maar op pad. Met als gevolg een nieuwe up-to-date machine in huis.
Maar even terug naar de wekelijkse opname van de meterstanden. Een maand of zes geleden ben ik gestopt met het gebruiken van onze vaatwasser. Hier en daar gemopper van manlief, maar de vaatwasser had na ruim tien jaar zijn beste tijd gewoon gehad. Toch besloot ik - met oog op mijn lichamelijke toestand en mijn man die steeds later thuis kwam van zijn werk - de vaatwasser weer in gebruik te nemen.
Niets vermoedend bleef ik elke week de meterstanden noteren. Na een keer of vier kwam ik tot de ontdekking dat ons verbruik na die tijd met ruim tien eenheden omhoog was gegaan. Mijn man zei dat niets; hij wilde financiële cijfers horen. Prima! Dat regelt moeders wel even.. ;o)
Bij het blijven gebruiken van de vaatwasser zouden we qua elektriciteit per week gemiddeld een euro of drie extra kwijt zijn. Per jaar praat je dan toch over zo'n € 150,00. Het waterverbuik is geen factor in deze berekening: die blijft verbazend genoeg hetzelfde. Wie beweerd nu nog dat met de hand wassen duurder is?
Met het halen van de nieuwe wasmachine, hakte ik daarom maar direct een knoop door: de oude wasmachine gaat (uiteraard) weg, maar nu we toch naar de stort gaan...
Zo staat de nieuwe wasmachine niet meer in onze toch al kleine badkamer, maar in de keuken, op de plaats waar eerst de vaatwasser stond. Whoot! Wat zal dit alles met de meterstanden (en dus ons verbruik en de rekening) gaan doen? Ben zó benieuwd!
vrijdag 8 maart 2013
Good news, bad news (of andersom)
Ok.. I hate to be the bringer of bad news, maar heb je de weersvoorspelling van volgende week al een beetje meegekregen? Kou.. sneeuw.. op dinsdag temperaturen van mogelijk tien graden onder nul... Wat?! Je denkt dat ik een geintje maak?! Was het maar waar.. Hier loop ik niet graag mee te dollen hoor! Maar er schijnt toch écht een nieuwe winter in de planning te zitten... :'(
Maar dan het goede nieuws: ik ben er helemaal klaar voor! Met nog twee weg te werken draadjes heb ik een heerlijk warm vest in elkaar weten te zetten. Niet te moeilijk, maar boy!, wat een resultaat. Ben er wel content mee hoor! Zelfs man-lief was er even een momentje sprakeloos van: dat had ik volgens hem toch maar heel mooi in elkaar gezet! ;o)
Nu zitten er aan een eerste werk natuurlijk altijd wel wat haken en ogen; zo ook aan deze. Ik ben blij met het makkelijke patroon, het easy-peasy in elkaar te zetten van de drie recht gebreide lappen, maar een volgende gaat toch zeker iets anders worden. Zoals ik eerder schreef heb ik ergens een fout in de ribbels gemaakt, waardoor dat gedeelte (de kraag) waarschijnlijk niet zo soepel valt. Daarbij heb ik een vrij zware draad gebruikt, dat kan bij een nieuw exemplaar stukken luchtiger. In gedachten zie ik dan de langere versie van dit model in een heerlijk dun en luchtig wolletje. Yep.. ik ga er zeker nog één van maken. Of zal ik me al durven wagen aan een ander 'volwassen' patroon?
Voor nu nog even niets nieuws; er staat immers nog een nieuwe uitdaging op de pennen. Ook errug lekker voor hele koude dagen, maar dat lukt me zéker niet eerder dan volgend jaar ;o) Later meer!
Fijn weekend :o)
Maar dan het goede nieuws: ik ben er helemaal klaar voor! Met nog twee weg te werken draadjes heb ik een heerlijk warm vest in elkaar weten te zetten. Niet te moeilijk, maar boy!, wat een resultaat. Ben er wel content mee hoor! Zelfs man-lief was er even een momentje sprakeloos van: dat had ik volgens hem toch maar heel mooi in elkaar gezet! ;o)
Nu zitten er aan een eerste werk natuurlijk altijd wel wat haken en ogen; zo ook aan deze. Ik ben blij met het makkelijke patroon, het easy-peasy in elkaar te zetten van de drie recht gebreide lappen, maar een volgende gaat toch zeker iets anders worden. Zoals ik eerder schreef heb ik ergens een fout in de ribbels gemaakt, waardoor dat gedeelte (de kraag) waarschijnlijk niet zo soepel valt. Daarbij heb ik een vrij zware draad gebruikt, dat kan bij een nieuw exemplaar stukken luchtiger. In gedachten zie ik dan de langere versie van dit model in een heerlijk dun en luchtig wolletje. Yep.. ik ga er zeker nog één van maken. Of zal ik me al durven wagen aan een ander 'volwassen' patroon?
Voor nu nog even niets nieuws; er staat immers nog een nieuwe uitdaging op de pennen. Ook errug lekker voor hele koude dagen, maar dat lukt me zéker niet eerder dan volgend jaar ;o) Later meer!
Fijn weekend :o)
woensdag 6 maart 2013
Nieuwe ronde, nieuwe kansen
Alles bij elkaar hebben we nu een jaar of vier een moestuin. Niet in onze achtertuin, om er zo direct uit huis een stap in te zetten en er een kruid voor op tafel bij te pakken, maar met een loopafstand van 618 meter heb ik toch zeker niet te klagen. Wel? ;o)
Na twee jaar geleden binnen het tuinencomplex een verhuizing mee te hebben gemaakt, hadden we vorig jaar een vrij nat en lui seizoen, met als gevolg (wederom) weinig tot bijna geen voedselvoorraad om er de winter goed of überhaupt mee door te kunnen komen. Voor dit jaar hopen we het luie gedeelte onder controle te krijgen, maar aan het natte gedeelte valt jammer genoeg niets te doen. Ergens valt dit mooi uit te leggen met de christelijke bid- en dankdag, vind je niet? We bidden immers toch allemaal wel voor een goede oogst? En zijn we niet allemaal enorm dankbaar als we dat aan het begin van de herfst ook allemaal hebben mogen krijgen? Maar ik dwaal af.
Zelfs al heb je geen moestuin te huur; als je in het bezit bent van een (kleine) voor- of achtertuin of als je een balkon aan je huis hebt, dan kun je heel goed zelf voor (een gedeelte van) je voedsel zorgen. Aan de rand van je balkon hang je in de plantenbakken geen geraniums of viooltjes, maar vul je de bakken met kruiden, aardbeien, radijsjes, (pluk)sla... In een flinke bak op de grond zet je wat prei, (lente)uitjes, knoflook, worteltjes en/of een paar stokken waarlangs je later je bonen of (cherry)tomaten naar hartenlust kunt laten groeien. Allemaal kruiden of groenten waar jij straks heerlijk vers van kunt gaan plukken. Het hoeft heus niet veel te zijn; alle beetjes helpen en zijn uiteindelijk mooi meegenomen. En geloof me: je proeft het verschil!
Momenteel proberen wij hier in huis alweer het één en ander op te laten komen om later in de tuin de grond in te kunnen zetten. Of het allemaal gaat lukken blijft ook dit jaar de grote vraag, maar dat we er weer zin in hebben?
Ga jij het dit jaar ook proberen? Een heel klein beetje meer onafhankelijk te worden van wat de groenteboer je te bieden heeft? Succes!
Na twee jaar geleden binnen het tuinencomplex een verhuizing mee te hebben gemaakt, hadden we vorig jaar een vrij nat en lui seizoen, met als gevolg (wederom) weinig tot bijna geen voedselvoorraad om er de winter goed of überhaupt mee door te kunnen komen. Voor dit jaar hopen we het luie gedeelte onder controle te krijgen, maar aan het natte gedeelte valt jammer genoeg niets te doen. Ergens valt dit mooi uit te leggen met de christelijke bid- en dankdag, vind je niet? We bidden immers toch allemaal wel voor een goede oogst? En zijn we niet allemaal enorm dankbaar als we dat aan het begin van de herfst ook allemaal hebben mogen krijgen? Maar ik dwaal af.
Zelfs al heb je geen moestuin te huur; als je in het bezit bent van een (kleine) voor- of achtertuin of als je een balkon aan je huis hebt, dan kun je heel goed zelf voor (een gedeelte van) je voedsel zorgen. Aan de rand van je balkon hang je in de plantenbakken geen geraniums of viooltjes, maar vul je de bakken met kruiden, aardbeien, radijsjes, (pluk)sla... In een flinke bak op de grond zet je wat prei, (lente)uitjes, knoflook, worteltjes en/of een paar stokken waarlangs je later je bonen of (cherry)tomaten naar hartenlust kunt laten groeien. Allemaal kruiden of groenten waar jij straks heerlijk vers van kunt gaan plukken. Het hoeft heus niet veel te zijn; alle beetjes helpen en zijn uiteindelijk mooi meegenomen. En geloof me: je proeft het verschil!
Momenteel proberen wij hier in huis alweer het één en ander op te laten komen om later in de tuin de grond in te kunnen zetten. Of het allemaal gaat lukken blijft ook dit jaar de grote vraag, maar dat we er weer zin in hebben?
Ga jij het dit jaar ook proberen? Een heel klein beetje meer onafhankelijk te worden van wat de groenteboer je te bieden heeft? Succes!
Good Old Recipe ~ Pommes chips
rauwe, kleine aardappelen
zout
frituurvet
De aardappelen schillen, wassen en op een schaaf tot zeer dunne plakken schaven; deze plakjes in koud water met zout zetten, afdrogen en in heet frituurvet goudbruin bakken. Ze kunnen warm bij een warme schotel of koud bij een uitgebreide thee of borrel gegeven worden.
Worden de dunne schijfjes weer in zeer dunne stokjes gesneden en op dezelfde wijze gebakken, dan worden deze aardappelstokjes pommes paille genoemd (strootjes).
zout
frituurvet
De aardappelen schillen, wassen en op een schaaf tot zeer dunne plakken schaven; deze plakjes in koud water met zout zetten, afdrogen en in heet frituurvet goudbruin bakken. Ze kunnen warm bij een warme schotel of koud bij een uitgebreide thee of borrel gegeven worden.
Worden de dunne schijfjes weer in zeer dunne stokjes gesneden en op dezelfde wijze gebakken, dan worden deze aardappelstokjes pommes paille genoemd (strootjes).
maandag 4 maart 2013
Need I say more?
Was jouw maandag ook zo mooi?
zondag 3 maart 2013
Het verslag
In één woord? Lastig te zeggen.. Het was genieten, gespannen, maar ook verhelderend. Wil je weten hoe de sabbatical van negen dagen offline mij verging? Hier het verslag:
Vrijdagavond kwart voor twaalf gooi ik opgekruld in bed nog wat laatste nodige mails de deur uit. Zo.. dat zit er op.. Vol overtuiging dat het me wel zal gaan lukken val ik als een blok in slaap. Ik voel me vermoeid de laatste tijd; zal ik door een paar dagen ouderwets offline weer wat meer rust kunnen vinden?
Zaterdagmorgen tegen negen komt er geluid uit mijn mobiel: mijn spieren spannen zich onbewust samen om mijn arm in beweging te krijgen. "Nee!" zegt mijn hoofd. Maar ook: "Wie zou?", "Wat is?", "Is het?".. "Ach.. ik heb nog een gewone vaste telefoonlijn. Als het écht dringend is.." en ik hou mijn arm waar het ligt, nestel me nog even terug bij de rest van het gezin en hoop dat dit het enige mobiele-telefoon-geluid voor de rest van de week zal zijn.
Tijdens het ontbijt negeer ik met trots de steeds terugkerend pingels vanuit mijn telefoon. "Wie zou mij aan het testen zijn?", "Of zou het dan toch een dringend zijn?". Onrust in mijn hoofd.. Bij een bezoek buitenshuis, wat later op de dag, blijven de berichtgevingen binnen komen: "Zou het mijn man zijn?", "Gaat thuis alles wel goed?", "Wil hij weten hoe laat ik thuis zal zijn?". Maar ik kijk niet.. Ik ben dik in een gesprek verwikkeld en wie mij echt nodig heeft weet mij ook hier wel te vinden. Lopend terug naar huis denk ik er aan mijn man even te berichten dat ik er aan kom, maar nee.. Met aan elke kant een boodschappentas in mijn hand loop ik verder naar huis. Wie mij nu wil bereiken heeft pech ;o)
In de middag vul ik mijn offline tijd op met breiwerk en weet mijn vest tot een succesvol eind te maken. Whiehoe! Even een foto maken, app-en naar mijn vriendin, posten op mijn blog, Ravelry, Twitter, Instagram.. Het blijft uiteindelijk bij een foto om later te gebruiken: mam heeft een sabbatical! ;o)
Zondagmiddag vier uur krijg ik de vraag of ik me 'van de buitenwereld heb afgesloten'? Nee hoor.. ik leef alleen even wat meer ;o)
Maandagmorgen komt er weer een berichtgeving uit mijn mobiel. Zuchtend (!) vraag ik me af of het dan nooit op houdt?!
De opvolgende dagen komt er gelukkig geen geluid meer uit mijn foon en vullen de uren zich met van alles en nog wat. Twee dozen spul gaan naar de kringloop, drie dozen staan klaar voor de rommelmarkt. Appels kook ik tot moes, ik maak pakketjes om te verzenden, stuur kaarten, maak enveloppen, begin aan een nieuw breiwerk, werk de strijk wat weg.. Ik geniet! Maar ergens voel ik me ook steeds vermoeider en leger worden..
Donderdag begin ik de dag 'lekker' en hang sinds lange tijd weer wat wasgoed buiten in de zon. Het voorjaar komt er aan! Maar ik merk dat ik er maar een klein beetje van geniet; ik mis de sparkeling van binnen die ik normaal altijd mee krijg van deze heerlijke momenten.. Later op de dag krijg ik een 'nervous breakdown' en zit vervolgens met tranen op de wangen aan de eetkamertafel... Wat is er aan de hand?!?
Gelukkig krijg ik deze zelfde dag van mijn huisarts een doorverwijzing naar de internist; misschien weet zij volgende week wat puzzelstukken bij elkaar te leggen en mij verder te helpen met mijn nog steeds kwakkelende lijf?
Vrijdag lijk ik me na de breakdown van de dag ervoor weer helemaal herpakt te hebben en pak ik met een positief gevoel weer wat ruim- en breiwerk in handen.
Zaterdag mis ik mijn mobiele apparatuur nog voor geen meter, maar om heel eerlijk te zijn:
vanaf vanmorgen kijk ik uit naar het moment dat ik mijn mobiel kan checken, kan zien wat ik nu eigenlijk allemaal gemist heb (79 emails, 6 whatapp berichten, 2 oproepen, 4 updates, 2 Twitter meldingen, 4 Wordfeud duels en nog wat losse berichtgevingen) en sta ik te popelen om weer aan het bloggen te gaan. Gek eigenlijk?
Mijn conclusie:
Ik heb het geprobeerd, het is me gelukt en ik heb er van genoten, maar...
Vrijdagavond kwart voor twaalf gooi ik opgekruld in bed nog wat laatste nodige mails de deur uit. Zo.. dat zit er op.. Vol overtuiging dat het me wel zal gaan lukken val ik als een blok in slaap. Ik voel me vermoeid de laatste tijd; zal ik door een paar dagen ouderwets offline weer wat meer rust kunnen vinden?
Zaterdagmorgen tegen negen komt er geluid uit mijn mobiel: mijn spieren spannen zich onbewust samen om mijn arm in beweging te krijgen. "Nee!" zegt mijn hoofd. Maar ook: "Wie zou?", "Wat is?", "Is het?".. "Ach.. ik heb nog een gewone vaste telefoonlijn. Als het écht dringend is.." en ik hou mijn arm waar het ligt, nestel me nog even terug bij de rest van het gezin en hoop dat dit het enige mobiele-telefoon-geluid voor de rest van de week zal zijn.
Tijdens het ontbijt negeer ik met trots de steeds terugkerend pingels vanuit mijn telefoon. "Wie zou mij aan het testen zijn?", "Of zou het dan toch een dringend zijn?". Onrust in mijn hoofd.. Bij een bezoek buitenshuis, wat later op de dag, blijven de berichtgevingen binnen komen: "Zou het mijn man zijn?", "Gaat thuis alles wel goed?", "Wil hij weten hoe laat ik thuis zal zijn?". Maar ik kijk niet.. Ik ben dik in een gesprek verwikkeld en wie mij echt nodig heeft weet mij ook hier wel te vinden. Lopend terug naar huis denk ik er aan mijn man even te berichten dat ik er aan kom, maar nee.. Met aan elke kant een boodschappentas in mijn hand loop ik verder naar huis. Wie mij nu wil bereiken heeft pech ;o)
In de middag vul ik mijn offline tijd op met breiwerk en weet mijn vest tot een succesvol eind te maken. Whiehoe! Even een foto maken, app-en naar mijn vriendin, posten op mijn blog, Ravelry, Twitter, Instagram.. Het blijft uiteindelijk bij een foto om later te gebruiken: mam heeft een sabbatical! ;o)
Zondagmiddag vier uur krijg ik de vraag of ik me 'van de buitenwereld heb afgesloten'? Nee hoor.. ik leef alleen even wat meer ;o)
Maandagmorgen komt er weer een berichtgeving uit mijn mobiel. Zuchtend (!) vraag ik me af of het dan nooit op houdt?!
De opvolgende dagen komt er gelukkig geen geluid meer uit mijn foon en vullen de uren zich met van alles en nog wat. Twee dozen spul gaan naar de kringloop, drie dozen staan klaar voor de rommelmarkt. Appels kook ik tot moes, ik maak pakketjes om te verzenden, stuur kaarten, maak enveloppen, begin aan een nieuw breiwerk, werk de strijk wat weg.. Ik geniet! Maar ergens voel ik me ook steeds vermoeider en leger worden..
Donderdag begin ik de dag 'lekker' en hang sinds lange tijd weer wat wasgoed buiten in de zon. Het voorjaar komt er aan! Maar ik merk dat ik er maar een klein beetje van geniet; ik mis de sparkeling van binnen die ik normaal altijd mee krijg van deze heerlijke momenten.. Later op de dag krijg ik een 'nervous breakdown' en zit vervolgens met tranen op de wangen aan de eetkamertafel... Wat is er aan de hand?!?
Gelukkig krijg ik deze zelfde dag van mijn huisarts een doorverwijzing naar de internist; misschien weet zij volgende week wat puzzelstukken bij elkaar te leggen en mij verder te helpen met mijn nog steeds kwakkelende lijf?
Vrijdag lijk ik me na de breakdown van de dag ervoor weer helemaal herpakt te hebben en pak ik met een positief gevoel weer wat ruim- en breiwerk in handen.
Zaterdag mis ik mijn mobiele apparatuur nog voor geen meter, maar om heel eerlijk te zijn:
vanaf vanmorgen kijk ik uit naar het moment dat ik mijn mobiel kan checken, kan zien wat ik nu eigenlijk allemaal gemist heb (79 emails, 6 whatapp berichten, 2 oproepen, 4 updates, 2 Twitter meldingen, 4 Wordfeud duels en nog wat losse berichtgevingen) en sta ik te popelen om weer aan het bloggen te gaan. Gek eigenlijk?
Mijn conclusie:
- Ondanks dat ik het over-all best lekker rustig vond, miste ik het bloggen wel degelijk. Na mijn breakdown heb ik flink nagedacht over de oorzaak en ik denk dat het delen van mijn leuke en leerzame momenten een soort uitlaatklep voor me is. Broodnodig, zo blijkt! ;o)
- Twitter, Instagram, Wordfeud en andere spelletjes heb ik qua meldingen eigenlijk niet zo gemist: hier ga ik denk ik toch maar (wat meer) afstand van doen.
- Van de bijna tachtig (!) emails die ik via hier of mijn privé box binnen kreeg zat verbazend veel onzin. Vooral via mijn blog kreeg ik veel anonieme spam-berichten binnen: reden voor mij om (voorlopig) anonieme reacties uit te schakelen (met welgemeende excuses voor de eerlijken onder jullie!). Ook nieuwsbrieven, akties en andere berichtgevende mail ga ik vanavond flink opschonen.
Ik heb het geprobeerd, het is me gelukt en ik heb er van genoten, maar...
I'M SO GLAD TO BE BACK! ;o)
donderdag 21 februari 2013
Ieniemienie sabbatical
Donderdagmiddag, een paar minuten voor één. Mijn kleine prinsesje ligt te slapen, oudste zit op school. Ik wil even wat rust, maar weet inmiddels uit ervaring dat ik als een verslaafde op elk geluidje van mijn mobiele telefoon reageer. Met een innerlijk overwinningsdansje zet ik het apparaatje op stil. Wow!
Morgen nog een halve dag school en dan hebben we ook hier vakantie. Negen dagen om even niet naar de klok te hoeven kijken, geen geren en gevlieg, gewoon doen waar we zelf zin in hebben. Negen dagen niets. Of toch?
Zelfs een vakantie lijkt niet meer een eenvoudige vakantie te zijn. De lege dagen lijken ingevuld te moeten worden met afspraken, uitjes en logeerpartijen. Terwijl het juist zo lekker is om niet naar buiten te hoeven, niet 'ordentelijk' gekleed op stap te gaan of beter nog: überhaupt je bed of piemie uit te komen. Toch? ;o)
Daarom ga ik het proberen.. Negen dagen geen blog, twitter, wordfeud, whatsapp, nieuwscheck, email.. Vanavond en morgen stort ik me nog even op een paar 'moetjes' (email beantwoorden en/of versturen, super-dank-je-wels schrijven en rekeningen betalen), maar dan ga ik even een dikke volle week offline.
Een week waarin ik rust hoop te vinden, zelf enveloppen wil gaan maken, mijn vest af wil breien, adresboeken op wil schonen, nog meer van mijn (handwerk)spullen op wil ruimen, oude (handwerk)projecten af wil maken en 's avonds zonder verplichting op de bank met een ouderwets goed boek en lekker wijntje onderuit wil zakken.
Maar bovenal: ik hoop dat het een dikke, volle week vol humor, liefde, warmte en gezelligheid zal worden. Niets gaat er immers boven puur en eerlijke quality-time met de mensen van wie je zielsveel houd?
Happy holidays!
Morgen nog een halve dag school en dan hebben we ook hier vakantie. Negen dagen om even niet naar de klok te hoeven kijken, geen geren en gevlieg, gewoon doen waar we zelf zin in hebben. Negen dagen niets. Of toch?
Zelfs een vakantie lijkt niet meer een eenvoudige vakantie te zijn. De lege dagen lijken ingevuld te moeten worden met afspraken, uitjes en logeerpartijen. Terwijl het juist zo lekker is om niet naar buiten te hoeven, niet 'ordentelijk' gekleed op stap te gaan of beter nog: überhaupt je bed of piemie uit te komen. Toch? ;o)
Daarom ga ik het proberen.. Negen dagen geen blog, twitter, wordfeud, whatsapp, nieuwscheck, email.. Vanavond en morgen stort ik me nog even op een paar 'moetjes' (email beantwoorden en/of versturen, super-dank-je-wels schrijven en rekeningen betalen), maar dan ga ik even een dikke volle week offline.
Een week waarin ik rust hoop te vinden, zelf enveloppen wil gaan maken, mijn vest af wil breien, adresboeken op wil schonen, nog meer van mijn (handwerk)spullen op wil ruimen, oude (handwerk)projecten af wil maken en 's avonds zonder verplichting op de bank met een ouderwets goed boek en lekker wijntje onderuit wil zakken.
Maar bovenal: ik hoop dat het een dikke, volle week vol humor, liefde, warmte en gezelligheid zal worden. Niets gaat er immers boven puur en eerlijke quality-time met de mensen van wie je zielsveel houd?
Happy holidays!
woensdag 20 februari 2013
Altijd wat
Ik ben nog lang geen soepel geoliede creatieveling, maar knutsel zo hier en daar toch steeds weer lekker aan de weg. Zo weet ik me soms best een leuk klein breiwerkje van de pennen te laten glijden, lukt een simpel quiltrandje om een borduurwerk ook nog wel en een heuse lappendeken is me ook al eens gelukt. Maar veel verder dan de simpele werken kom ik steeds nog niet.
Voor mij was het al heel wat dat ik eind januari aan een vest begon die voor mijzelf bedoeld was. Niet alleen omdat het een werk voor mijzelf zou zijn (ik maak liefst wat voor de kinders), maar ook omdat het direct ook wel een erg groot werk was (in vergelijking met de sjaals en mutsen die ik ervoor een paar keer maakte).
Met nog een derde van het vest te moeten breien, was ik aardig in mijn nopjes met het resultaat. Geen gevallen steken, geen dubbele draaien of wat voor gekke foutjes; ik leek voor het eerst een handwerk helemaal zonder fouten tot een succes te gaan maken. Leek.. want mijn vriendin was zo vriendelijk me er op te wijzen dat het middendeel tóch niet helemaal.. (zucht..) Nee.. uithalen doe ik niet, daar heb ik dan écht geen zin in. Voor mij gewoon wederom een werk dat niet helemaal volgens de beschrijving gemaakt is. What's new?!
Wie weet krijg ik het ooit nog eens voor elkaar een handwerk helemaal volgens patroon en beschrijving in elkaar te zetten. Of het nu om breien, naaien of borduren gaat. Zonder foute steken, scheve randen, dubbel gestikte naden, vergeten steekjes, noem maar op..
Voor nu staan de breipennen toch even stil en pak ik er mijn laatste borduurwerk maar bij. Met nog een kleine 15 centimeter van mijn vest te gaan heb ik werkelijk geen draadje meer in de mand... :o(
Voor mij was het al heel wat dat ik eind januari aan een vest begon die voor mijzelf bedoeld was. Niet alleen omdat het een werk voor mijzelf zou zijn (ik maak liefst wat voor de kinders), maar ook omdat het direct ook wel een erg groot werk was (in vergelijking met de sjaals en mutsen die ik ervoor een paar keer maakte).
Met nog een derde van het vest te moeten breien, was ik aardig in mijn nopjes met het resultaat. Geen gevallen steken, geen dubbele draaien of wat voor gekke foutjes; ik leek voor het eerst een handwerk helemaal zonder fouten tot een succes te gaan maken. Leek.. want mijn vriendin was zo vriendelijk me er op te wijzen dat het middendeel tóch niet helemaal.. (zucht..) Nee.. uithalen doe ik niet, daar heb ik dan écht geen zin in. Voor mij gewoon wederom een werk dat niet helemaal volgens de beschrijving gemaakt is. What's new?!
Wie weet krijg ik het ooit nog eens voor elkaar een handwerk helemaal volgens patroon en beschrijving in elkaar te zetten. Of het nu om breien, naaien of borduren gaat. Zonder foute steken, scheve randen, dubbel gestikte naden, vergeten steekjes, noem maar op..
Voor nu staan de breipennen toch even stil en pak ik er mijn laatste borduurwerk maar bij. Met nog een kleine 15 centimeter van mijn vest te gaan heb ik werkelijk geen draadje meer in de mand... :o(
maandag 18 februari 2013
Het zonnetje lacht, de lucht is blauw..
Lentekriebels, kom maar gauw! ;o)
Hoe is het met jullie? Hier schijnt de zon al lekker naar binnen en ik krijg ik zowaar 'last' van schoonmaakkriebels. Nu is dat na een twee weken 'niets' doen ook wel een beetje nodig hoor *Ü* De strijk ligt stapels hoog en de vloer kan inmiddels ook wel een schrobje gebruiken. Had ik het al eens over de gordijnen, de ramen en de buitenboel gehad? Ooohh.. die zien er uit! Maar eerst maar weer eens binnenshuis orde op zaken.
Het wekelijks noteren van de meterstanden geeft me nog steeds een heerlijk houvast. Zo zag ik twee weken terug dat door gebruik van de oven de meter harder gedraaid heeft dan zonder een pizza of ander ovengerecht voor diner. Iets om met het samenstellen van weekmenu toch zeker rekening te houden.
Door een tweetal niet geplande uitgaven heb ik deze maand een paar rekening nog niet in kunnen geven, maar daar ga ik straks ook nog even voor zitten. Verder probeer ik hier en daar een nieuw recept uit en weet ik er inmiddels een paar flink geliefd bij de overige gezinsleden. Maar daar hoop ik later nog eens op terug te kunnen komen.
In de slaapkamer staan een paar verhuisdozen gestapeld: deze vul ik met van alles en nog wat dat ik de loop van de dag tegen kom en waarvan ik me afvraag waarom ik het überhaupt nog in huis heb. Dat kan werkelijk van alles zijn: decoratie, kleding, speelgoed, kantoorartikelen.. Een doos voor de kringloop, een doos voor de verkoop en een zak van wat écht niet meer door te geven of te maken is. Maar ook hier hoop ik later nog op terug te komen.
Voor nu gaat het met de kies (of liever het gat en de narigheid wat er na het trekken ontstaan is) al iets beter, al kan ik nog steeds niet zonder de door de tandarts voorgeschreven pijnmedicatie. Het 'even' trekken houd me al veel en veel langer bezig dan ik in eerste instantie voor ogen had, maar hey.. als ik eerlijk ben.. wat heb ik nu te klagen?
Tot snel!
Hoe is het met jullie? Hier schijnt de zon al lekker naar binnen en ik krijg ik zowaar 'last' van schoonmaakkriebels. Nu is dat na een twee weken 'niets' doen ook wel een beetje nodig hoor *Ü* De strijk ligt stapels hoog en de vloer kan inmiddels ook wel een schrobje gebruiken. Had ik het al eens over de gordijnen, de ramen en de buitenboel gehad? Ooohh.. die zien er uit! Maar eerst maar weer eens binnenshuis orde op zaken.
Het wekelijks noteren van de meterstanden geeft me nog steeds een heerlijk houvast. Zo zag ik twee weken terug dat door gebruik van de oven de meter harder gedraaid heeft dan zonder een pizza of ander ovengerecht voor diner. Iets om met het samenstellen van weekmenu toch zeker rekening te houden.
Door een tweetal niet geplande uitgaven heb ik deze maand een paar rekening nog niet in kunnen geven, maar daar ga ik straks ook nog even voor zitten. Verder probeer ik hier en daar een nieuw recept uit en weet ik er inmiddels een paar flink geliefd bij de overige gezinsleden. Maar daar hoop ik later nog eens op terug te kunnen komen.
In de slaapkamer staan een paar verhuisdozen gestapeld: deze vul ik met van alles en nog wat dat ik de loop van de dag tegen kom en waarvan ik me afvraag waarom ik het überhaupt nog in huis heb. Dat kan werkelijk van alles zijn: decoratie, kleding, speelgoed, kantoorartikelen.. Een doos voor de kringloop, een doos voor de verkoop en een zak van wat écht niet meer door te geven of te maken is. Maar ook hier hoop ik later nog op terug te komen.
Voor nu gaat het met de kies (of liever het gat en de narigheid wat er na het trekken ontstaan is) al iets beter, al kan ik nog steeds niet zonder de door de tandarts voorgeschreven pijnmedicatie. Het 'even' trekken houd me al veel en veel langer bezig dan ik in eerste instantie voor ogen had, maar hey.. als ik eerlijk ben.. wat heb ik nu te klagen?
Tot snel!
Abonneren op:
Berichten (Atom)