First thing in the morning, she dresses for work, rolls up her sleeves, eager to get started.

~ Proverbs 31:17 ~

woensdag 2 april 2014

Mijn beslissing

Wikkend, wegend, maar vooral mijn gevoel volgend heb ik besloten een punt te zetten achter dit blogadres. Het zal het komende jaar voorlopig nog wel op dit webadres te vinden zijn; wat er daarna gaat gebeuren weet ik nog niet helemaal zeker.

Voor nu kunnen jullie me in ieder geval verder volgen op mijn nieuwe webstek: Learning Traditional Skills

woensdag 26 maart 2014

Sowhee...

... dat had ik toch niet helemaal verwacht hoor!  *Ü*  Wat leuk en lief dat jullie (weer) zo massaal gereageerd hebben! Niet alleen op mijn vorige bericht, maar ook rechtstreeks mijn mailbox in.. Dat doet een mens goed!

Het ziet er dus naar uit dat ik weer wat vaker in blogland te zien zal zijn. Gezellig bij elkaar 'op de koffie'.. Leuk! Alleen moet er hier wel eerst nog e.e.a. ge-update worden.. Zo moet ik eerst maar eens van mijn oude, stoffige karakter af. Dit plekje is nu nog zó anno tweeduizend-huwelijk.. Bah! Eerst de look maar eens aanpassen.. Of misschien een heel ander plekje zoeken.. Nieuwe naam, nieuwe indeling.. Daar ben ik nog niet helemaal over uit. Maar dat er wat gaat veranderen, dat staat wel vast. Want ook ik ben veranderd!


Het afgelopen jaar ging (zoals mijn facebook-volgers wel weten) met ups, maar ook met flinke downs. Het kon van dag tot dag of zelfs van moment tot moment verschillen, maar overall durfde ik me vast te houden aan een stijgende lijn die ik in mezelf zag. Een lijn waarin ik steeds meer mezelf terug vond, steeds meer keuzes durfde te maken welke ik (nu blijkt) jarenlang had weggestopt. Langzaamaan ging ik meer en meer genieten, zag stukje bij beetje door de bomen het bos weer verschijnen en krabbelde ik in zelfvertrouwen en -respect weer aardig omhoog.

Inmiddels zit ik alweer een half jaar in een eigen huis. Samen met de kinders heb ik het hier prima naar de zin en genieten we van rust, lieve buren en een heerlijke woonomgeving. Niet minder blij ben ik met het feit dat ik inmiddels ook een baan heb! Werd ik een jaar geleden van huismoeder plotsklaps een bijstandsmoeder, inmiddels ben ik gewoon een werkende moeder! En om heel eerlijk te zijn.. het bevalt me prima. Ik ben gezegend met werkuren onder schooltijd, waardoor ik (buiten de schoolvakanties en studiemiddagen om) momenteel alleen nog voor jongste vaste oppas hoef te regelen.


Naast mijn werk en complete zorg voor de kinders, ben ik inmiddels verslááfd geraakt aan de series van Doctor Who (don't ask..), weet ik me nog steeds héérlijk te ontspannen met een goed boek (50 tinten is er niks bij..) en hoe kan het ook anders.. ik ben (uiteráárd) nog steeds aan het handwerken. Momenteel blijft het even alleen bij het wegzetten van steken op de breipen, maar zoonlief vroeg me juist van de week wanneer ik weer eens ging borduren. Hij zag zulke mooie plaatjes op Pinterest voor bij komen... ;o)

Al met al kan ik zeggen dat ik mijn leven na die enorme klap weer aardig op de rails heb. Het lijkt me dan ook heerlijk om jullie zo nu en dan weer op de hoogte te stellen van mijn hoe en wat omtrent het zelfvoorzienend leven en het zo goedkoop en milieubewust mogelijk bezig zijn. Niet zo frequent als ik me als getrouwde huismoeder heb kunnen permitteren, maar wat zeg je er van.. Zullen we er weer voor gaan?

שָׁלוֹם

zaterdag 22 maart 2014

zondag 15 december 2013

Niets is wat het lijkt

Dat schreef Marjan - of Omi zoals ze zich liever noemt - op 18 november als reactie op één van mijn berichten. Ze heeft gelijk.. het is inderdaad niet wat het lijkt..


Negen maanden nadat mijn zo vertrouwde leven, mijn huwelijk, toekomst, per vingerknip uit elkaar werd gerukt, zit ik nog steeds geregeld gebroken, kapot van onbegrip en pijn ongenadig huilend - nee, jankend kan ik eigenlijk wel zeggen - 's avonds eenzaam en alleen op de bank. Mijn ogen met het naar bed gaan zeikdoorwater nat van de vele tranen en met de volgende morgen de welbekende dikke, rode ogen als gevolg. Moeders, vriendinnen op school, hebben het al aardig in de gaten.. dag één gaat het goed, dag twee kan het ook nog, maar er is altijd weer die dag dat er een breekpunt is bereikt.

De redenen van die breekpunten kunnen heel verschillend zijn. Het kan het gevolg zijn van een film die ik zit te kijken, een brief van mijn advocaat, een tegenslag qua financiën of een simpele sms. Vooral de laatste braken mij het meest. Teksten als 'Wat ben jij een in en in slechte zelf niet respecterende vrouw', 'Hoe durf jij jezelf een vrouw naar Gods hart te noemen'; ze raakten mij diep. Hoe kan iemand waarmee je je leven wilde delen je zo genadeloos in de steek laten, hoe kan een familie je in de periode die volgt zo klakkeloos laten vallen en doen of je alle tijd een vreselijk, niet te verdragen mens bent geweest. Ik ken ze niet meer.


Tussen alle 'oorlogen' door (de maanden durende aanvraag van een aanvullende uitkering, een verschrikkelijk moeilijk en slordig werkend belastingsysteem, het maar niet krijgen van het geld waar je recht op hebt, de scheiding zelf, het opvangen van de kinderen..) probeerde ik overeind te blijven en via mijn blog te laten zien dat ik ergens van binnen nog een vuurtje heb branden. Het vuurtje om door te gaan met mijn leven, het vuurtje om nieuwe uitdagingen aan te gaan, de enorme wilskracht rechtop te blijven en niet aan de problemen ten onder te gaan. Het leek me nog aardig af te gaan. Tot een twee weken terug.

Op mijn eerder genoemde bericht kreeg ik niet alleen de geplaatste reactie van Marjan; achter mijn rug om werd er door Marina - zijn schoonzus, de vrouw van de man die in de eerste week na vertrek van mijn man de bij jullie welbekende berichten op mijn blog plaatste - naar een lezer (of misschien wel lezers) gemaild. Dat het jammer is dat jullie bloglezers mij zomaar klakkeloos vertrouwen.. Dat ik een vrouw met meerdere persoonlijkheden ben.. Dat ik deze nare situatie geheel aan mezelf te danken heb.. Had ik jaren eerder maar naar mijn man moeten luisteren, dan was ik nu nog gelukkig getrouwd geweest.. Ik moet veranderen en jullie mijn ware ik laten zien, want die zien jullie hier namelijk niet..


Bijna negen volle jaren heb ik mijn leven met jullie willen delen. Zonder enige terughoudendheid, maar altijd met oog op de privacy van mijn man, kinderen en familie en vrienden, schreef ik jullie over mijn leven als huisvrouw en moeder van twee. Mijn gedachten die geregeld door mijn hoofd spookten, zo af en toe over mijn medische mankementjes. Ik nam jullie mee in allebei mijn zwangerschappen, we wisselden handwerken, boeken of groentezaden aan elkaar uit. Buiten de virtuele wereld om werden vriendschappen gesloten, adressen gewisseld. Tips, trucs, op verschillende vlakken, ik deelde ze graag en las er met veel plezier jullie reacties op terug.

Negen jaar lang schreef ik spontaan berichten, vertelde ik verhalen vanuit mijn hart. Elke keer was het weer of ik even bij een vriendin op de koffie ging om een stukje van mezelf te laten zien. Dat het bij elke kop koffie of thee niet één, maar gemiddeld zo'n 1300 vriendinnen zouden zijn, daar kwam ik pas veel later achter..  ;o)


Het leven van mijn bloggen houdt met dit laatste bericht op met bestaan. Ik kan het al een tijdje niet meer opbrengen spontaan mijn gedachten 'op papier' te zetten. Alles nam ik de laatste maanden in overweging, dacht bij alles minstens drie keer na voordat het op het scherm verscheen. Toen ik op 1 december van Marjan wederom een reactie kreeg met o.a. de woorden 'zoek vrede met jezelf, en hou van jezelf, dan kun je ook liefde geven', was voor mij de maat vol. Niets - maar naar mijn idee dan ook niets - in mijn bericht gaf aanleiding tot het geven van een dergelijke reactie.


Met alle macht probeer ik na mijn gebroken huwelijk weer op te krabbelen, probeer ik voor mezelf en mijn twee kinderen een nieuw leven op te bouwen. Met werkelijk alle liefde had ik jullie mee willen nemen in ook dit deel van mijn leven, maar het gaat gewoon niet meer. Het spijt me.

Dank jullie wel voor al die mooie blogjaren; ze zijn een hartverwarmend stukje van mijn leven, waar ik met veel liefde en plezier op terug zal blijven kijken. Door mijn dagelijkse leven heen zie ik jullie steeds weer voor me. Door een boek, een handwerk, bollen wol, draadjes zijde, lappen stof, kaarten, cadeautjes, tijdschriften, te veel om allemaal bij naam te noemen.

Het gaat jullie allemaal goed lieve vriendinnen.

Ik ga jullie missen.

שָׁלוֹם

donderdag 5 december 2013

Nog even de puntjes

De dagen korter, de avonden langer. Wat een betere bezigheid dan met een handwerk op schoot?

 

 
Nog even de puntjes op de 'i' en mijn ondeugd kan haar nieuwe vestje met de komende kou goed aan. Wat was ze trots toen ze hem aan mocht om te passen! En deze mama stiekem niet minder trots *Ü*

Met hier en daar een flinke misser, geklungel met de mouwen aan het lijf te zetten, enorm gegoochel met de gaten en het niet goed door hebben hoe je te breien lengtes moet lezen, is het toch een aardig projectje geweest.

Mama is tevreden; een volgende uitdaging wacht..

zondag 1 december 2013

Adventus

Vandaag is het de eerste zondag van de Christelijke adventsperiode, de aanloopperiode naar Kerst. Dit jaar voor het eerst probeer ik mijn kinderen ook thuis nog wat bewuster mee te nemen in deze mooie verwachtingsvolle periode. Op school zijn ze afgelopen week al begonnen met het verhaal richting Kerst, vanaf vandaag vertel ik ook thuis het verhaal over twee zo eenvoudige mensen, een timmerman en zijn vrouw, die uiteindelijk zo veel meer betekenen dan wie ook had kunnen bedenken.

Op internet komen werkelijk prachtige en sfeervolle ideeën omtrent advent voorbij; ik houd het maar bij simpel  ;o)  Vier mooie ecru kaarsen, rustig van kleur, passend in mijn bruin getinte interieur. Van internet haal ik een kleine afbeelding, knip van een bruin blad vier ronde labeltjes en uit één van mijn handwerkdozen duik ik een goed bewaard bruin wolletje tevoorschijn. Samen bind ik ze om de voet van de kaarsen heen.


Komende vier zondagen steken we er voor onze nieuwe traditie gezamenlijk een nieuwe kaars bij aan. Ook al mag ik maar twee van de vier adventszondagen met mijn kinderen doorbrengen, ik zal er vast wel een mouw aan kunnen passen. Misschien aansteken in de avonden, zodat we er wél alle drie bij aanwezig zijn? Klinkt als een idee..

Met het aansteken van de eerste kaars komt er ook een stukje bewustwording naar boven; komende Kerstdagen die ik niet (volledig) met mijn kinderen door mag brengen, een Kerstnacht alleen thuis of in de kerk. Maar ook het einde van dit jaar begint in zicht te komen. Een jaar welke ik werkelijk niemand toe zou willen wensen. Of misschien wel? Want het afgelopen jaar is werkelijk een jaar vol ongeloof, onbegrip, jaloezie en machtsstrijd geworden, maar aan de andere kant ook een jaar vol liefde, dankbaarheid, vertrouwen en winst.

Misschien wel onbewust steek ik vandaag de eerste kaars aan voor jou. Jij die mij een hartverwarmende email stuurde, juist toen ik het even nodig had. Hoe wist je dat zo precies? Of steek ik die kaars aan voor jou, diegene die mij een meubelstuk schonk, een zak vol met kleding, weken onbetaald vakmanschap, een cadeaubon, tijdschrift, handwerk, oppas, boodschappen of die stevige arm om me heen...

Ik ga een maand in van dankbaarheid en vul mijn hart met de liefde van mijn kinderen en alle andere familie en vrienden om mij heen. Ik wens ook jullie allemaal een mooie warme decembermaand toe.

שָׁלוֹם

donderdag 28 november 2013

Als het vuurtje is gedoofd

Warmte en gezelligheid, het heeft zich in deze donkere dagen in menig huis binnen weten te dringen. 's Avonds in het voorbijgaan van de huizen zie je bij velen kaarsen in het raam, waxine-schijnsels op tafel, zachte tinten verlichting kleuren de kamers sfeervol in.

Ook ik kan het niet laten de warmte van dit mooie en nog komende seizoen in huis te halen; er staan twee flinke kaarsen in het kozijn en hier en daar in de kamer staat ook een ouderwetse kaars zijn licht en warmte af te geven.


Dankzij (letterlijk en figuurlijk) hartverwarmende cadeautjes in deze lastige tijd, heb ik ook een paar van die heerlijk geurende kaarsjes in glas op tafel staan. Je ziet ze steeds vaker: soms zijn de glaasjes nog mooier dan de geurkaars waar het eigenlijk om draait. Wat zonde om dergelijke sierglaasjes samen met het laatste lontje en restje vet de vuilbak in te gooien. Er kan nog zo veel mee gedaan! Al moet er natuurlijk wel eerst dat nare vet er uit verdwijnen..


Wacht volgende keer een moment voordat je het glaasje uit automatisme de vuilbak in wilt gooien en laat er een restje gekookt (thee)water in vallen. Zie hoe luchtbellen zich onderin het glas vormen om daarna vliegensvlug naar boven toe te ontsnappen. Wacht tot het water wat is afgekoeld en haal er het laatste beetje losgeweekte kaarsvet in een handomdraai uit. Of in mijn geval: met het dichtstbijzijnde stuk bestek  ;o)


Tot slot neem je het glaasje een ronde mee in de vaat en voilà! Een drinkglaasje voor je (klein)kind, een sierglaasje voor wat schelpjes of ietwat gekleurd zand. Wat dacht je er van om er heel simpel een waxinelichtje in te branden?


Ook al is het vuurtje langzaamaan gedoofd, het betekend nog zeker niet het eind van het verhaal.

dinsdag 26 november 2013

Niet uit het veld

Nee hoor!  Niet uit het veld te slaan!  ;o)  Alleen een beetje druk met o.a. voorbereidingen voor de Sint, simpele maar lekkere gerechten (her)ontdekken, organizen, budgetteren, zusteren, een echte mannenklus en niet te vergeten...


Nadeel van een vestje is dat er niet één, maar twee mouwtjes voor gebreid moeten worden. Het werk stagneert dus een beetje qua fotografie, maar wat in het vat zit..  ;o)

vrijdag 22 november 2013

De aanhouder wint

Om eerlijk te zijn; ik vind het stiekem toch wel een heel gedoe. Rommelen met vijf breipennen en er dan ook nog een mooi geheel van weten te maken. Maar we zijn op weg! En het zal me uiteindelijk ook vast wel gaan lukken  ;o)


Het maken van dit kleine vestje is inmiddels onderdeel geworden van mijn weg naar een simpeler leven. Wist ik een jaar geleden nog niet dat een dergelijk leven me zomaar ongevraagd in de schoot geworpen zou worden, ik ben blij dat ik er me al die tijd al flink in verdiept hebt. Door simpele, maar voedzame maaltijden te leren bereiden, door te leren maken en vermaken van kleding en door steeds weer meer rond te neuzen naar hand- en homemade cadeaus, ben ik er van overtuigd dat ik me ook in mijn nieuwe toekomst prima staande weet te houden.


Mijn plan is - zo snel als ik weer een beetje een lekker ritme heb weten te vinden - hier weer genoeg met jullie te delen over een leven van weinig tot geen geld. Tips, trucs, gerechten of leuke zelfmakertjes. Want hoe ik het ook went of keer, het wordt bikkelen. Keihard bikkelen. Maar omdat ik weet dat ik absoluut niet de enige ben en omdat er een heleboel mensen zijn die nog niet weten hoe ze zich staande kunnen houden in een soortgelijke lastige tijd, zal ik blijven bloggen.

You can count on me xx

woensdag 20 november 2013

Schrapen

Néé... niet schràppen... schrápen!

In een tijd waarin de kinderen flink hieperdepiep worden gemaakt, kun je als ouder haast niet achter blijven. Uit alle hoeken en gaten probeer je leuke, vrolijke, verantwoorde of soms ozo foute cadeautjes bij elkaar te zoeken. Je wilt je kind de dag na Sinterklaas toch ook een beetje mee laten doen met de opschepperij onder elkaar. Elk jaar lijken de cadeaus groter en gekker te worden; de hoeveelheid pakketten met de welbekende bouwblokjes er in, tablets, spelcomputers..

Nu was het bij ons zo dat ik halverwege het jaar al op zoek ging naar diverse cadeautjes om de zak aan het einde van het jaar gevuld te krijgen en de knip niet helemaal leeg te laten vallen. Dit jaar is het me door alle gekte en drukte niet gelukt me hierop voor te bereiden en begint die knip - mede doordat nog niet alle financiën lopen zoals ze zouden moeten gaan - nu toch aardig leeg te raken..


Klap op de vuurpijl is dat oudste dit jaar voor het eerst actief mee gaat doen met het grote Sinterklaasfeest op school: er zijn lootjes getrokken, er moet een surprise worden gemaakt! Natúúrlijk iets waar deze mama stiekem toch wel erg blij van wordt (vanmiddag gezellig samen aan de knutsel!), maar owee.. was die knip voor deze week op een kleine anderhalve euro na niet leeg?  :`(

Gelukkig heeft mama ergens in huis nog een potje staan, je weet wel, voor achter de hand. Maar wat als..


We weten nog de nodige vier à vijf euro uit het potje te vissen, gaan vanmiddag het gewenste cadeau in huis halen en met z'n drietjes aan de knutsel. Warme chocolademelk met slagroom, wat kruidnoten erbij.. Gezellig!
Maar dan moeten de uitgaven voor deze week wel klaar zijn hoor!  ;o)